Estación Catorce (2021)

Een sterk eerste gedeelte van de film, maar waarbij ik na een uurtje het wel gezien had. Gelukkig was het twintig minuten later ook voorbij (83 minuten om precies te zijn). Ik bedoel dit niet oneerbiedig, want al bij al zeker genoten van de film, maar de verwachtingen werden na een prima start niet langer ingelost. Het mist de film aan een duidelijk doel. Geen idee waar de regisseur heen wou met haar verhaal. Zij hoeft daarom nog niet verklarend te werken over het wie en waarom, maar nu zat er te weinig lijn in. Mogelijks werd de beginscène gebruikt om de context en setting wat te kaderen en werd vervolgens de focus verlegd naar een soort van coming of age verhaal van de kleine Luis. Verder een leuk decor van een afgesneden arme pueblo waar weinig toekomst te rapen valt. Leven en overleven. De criminaliteit van één of andere bende wordt als voordeel gebruikt om zelf ook dat beetje extra vergaren.

De film begint ijzersterk. Schoolkinderen moeten naar huis, want er dreigt gevaar. Eenmaal thuis barricaderen zijn ouders hun armoedige huis, terwijl de kijker via de geluidsband het gewelddadige rumoer van geweld en schoten hoort. Het blijkt het begin van een mooie, kleine film die op haast documentaire wijze het leven toont van een gezin in een armoedig dorp, waarin de moeder zwoegt in het huishouden en de vader de eindjes aan elkaar knoopt in de mijnbouw en met kruimeldiefstal. Voor Luis is zijn vader zijn grote voorbeeld, maar allengs valt de mantel van onschuld van hem af.