Lost Transport (2022)

Vlak voor de bevrijding van Bergen-Belsen vertrekken er nog drie transporten met gevangenen vanuit het concentratiekamp. Eén van die treinen komt op 23 april 1945 nabij het dorpje Tröbitz in Russische handen. De Russen nemen het dorpje in en laten de overlevenden van Bergen-Belsen daar hun intrek nemen. Diesing vertelt het verhaal vanuit het perspectief van drie vrouwen: Simone [Hanna van Vliet] is de Joodse overlevende van het concentratiekamp die met haar echtgenoot Isaac [Bram Suijker] probeert voldoende aan te sterken voor ze terugkeren naar Amsterdam; Vera [Eugénie Anselin], de Russische sergeant die haar manschappen probeert te behoeden voor (meer) oorlogsmisdaden; en Winnie [Anna Bachmann], de tiener die is opgegroeid in Nazi-Duitsland en wiens familie hard is aangepakt door de Russen. Het basisidee is intrigerend, maar het scenario vanaf het moment dat de verrassend fit ogende Van Vliet in beeld verschijnt verliest het in rap tempo alle geloofwaardigheid.

Het einde van de Tweede Wereldoorlog zorgde medio 1945 voor ongewisse tijden, waarin het aankwam op overleven terwijl je niet wist wie je wel of niet kon vertrouwen. In die onzekere omstandigheden raken drie totaal verschillende vrouwen min of meer veroordeeld tot elkaar omdat zij na de bevrijding in hetzelfde huis onderdak hebben gevonden in een door de Sovjets bezet dorpje in Duitsland. Dat brengt natuurlijk spanningen met zich mee, maar gaandeweg beginnen de vrouwen elkaar te vinden. Saskia Diesing heeft over deze onderbelichte slagschaduw van de oorlog een prima drama gemaakt. De film –geïnspireerd door ware gebeurtenissen– heeft zeker tekortkomingen, maar laat niettemin de nodige indruk achter.

Verhaal is niet boeiend genoeg