Het Smelt (2023)

Prima debuut van Veerle Baetens als regisseuse. Ik las het boek toen het uitkwam, dus ik herinner me zeker geen details meer. Het boek was destijds een hit en ook vandaag staat het boek nog steeds hoog aangeschreven. Ik meen begrepen te hebben dat Baetens echt gezwoegd heeft om het boek verfilmd te krijgen. Vooral de volwassen Eva bleek een probleem te zijn omdat er op filmisch vlak te weinig schwung in zat. Baetens heeft dit prima aangepakt. Er is een mooie symbiose tussen heden en verleden. De montage zit goed, erg goed zelfs, en het acteerwerk is van de meeste personages OK. We volgen Eva door de jaren heen, in heden en verleden. Baetens gebruikt kleuren als symboliek, warme vrolijke kleuren voor de onschuldige jeugd van Eva, donkere kleuren voor haar heden waarbij ze haar verleden niet geen plaats heeft kunnen geven. Nu, die jeugd was ook niet geheel zorgeloos, maar zolang ze zich maar kon optrekken aan de Musketiers, lukte het wel. Tot een bepaalde gebeurtenis het kaartenhuisje van vertrouwen doet instorten. Het einde is hard en zal toch even blijven hangen. Ik vermoed dat Lize Spit tevreden is met de manier waarop haar boek verfilmd is. En Veerle Baetens ongetwijfeld ook.

Ik ben fan van het boek van Lize Spit en keek dan ook uit naar de verfilming. Met Veerle Baetens aan de regie en de geweldige Charlotte De Bruyne in de (gedeelde) lead. De film start wel goed, je ziet dat het hoofdpersonage met een zware bagage zit en met iets zit dat weegt op haar. We pingpongen dan tussen het verleden en het heden om zo stap voor stap te ontdekken wat er ooit gebeurd is dat een impact op haar huidige leven heeft. De sterkte van de film is wel het verhaal. Geen eenvoudig verhaal, omdat we in het boek constant in het hoofd van Eva zitten. En je zit met een stevige plot die toch wel blijft nazinderen. En misschien lag de lat daardoor te hoog, maar ik mis de impact toch wel bij de verfilming. Het lijkt soms wat al te toevallig en veel dingen blijven te weinig uitgewerkt. Daardoor mist de finale toch wel haar effect. Het zal wat anders zijn bij mensen die het boek niet gelezen hebben.

Aardig regiedebuut voor Veerle Baetens. Een verfilming van het boek 'het smet' van Lize Spit. Baetens kiest ervoor om het verhaal eigenlijk gedurende anderhalf uur zeer rustig en sereen op te bouwen. Je ziet een jonge vrouw, Eva, die duidelijk getekend is en je voelt ook een onderhuidse spanning. De film wisselt daarbij voortdurend af met shots uit de kindertijd. Je weet dat er iets zit aan te komen, een pijnlijke en traumatiserende gebeurtenis, pas laat in het verhaal krijgen we dan ook te zien wat er aan de hand is. Baetens bouwt de film zo zorgvuldig op dat het laatste deel naar mijn mening net wat te snel afgewerkt moet worden. We zien een 13-jarige Eva en een 27 of 28-jarige Eva. Het lijkt alsof tussen de traumatiserende gebeurtenis en het einde van de film veel minder tijd zit. Alsof de tijd tussen beide gebeurtenissen is blijven stilstaan. Ook over de relatie met haar ouders krijgen we geen context meer. Desondanks blijft de film wel hangen. Een typische Vlaamse film, een mooie verfilming van 'het smelt'.