A Classic Horror Story (2021)

Verrassend lekker horrorfilmpje, die me van begin tot eind wist te boeien, al hadden de kills, gedetailleerd in beeld gemogen voor mij, dan ging er zeker halfje bij, nu wast vooraf lekker sfeertje.

Een toffe ontmoeting van The Cabin in the Woods en Midsommar. Met de nodige knipogen die de regisseur expres toevoegt. Een paar jongeren (en een oudere); de zelfingenomen sul Fabricio, de betweterige Mark, de ongewenst zwangere twintiger Elisa, de optimistische Sofia en de arrogante arts Mark. Via een soort Blablacar achtige app treffen ze elkaar in een camper en trekken ze er op los in Italië. Ze moeten een hert ontwijken en botsen tegen een boom. Natuurlijk. Wat volgt lijkt eerder een ode te zijn aan vele horrorfilms. En dat is in dit geval meer dan vermakelijk. Je denkt in het begin nog dat op het moment dat ze dat veld betreden met die hut, ze in werkelijkheid allemaal dood zijn, maar het neemt toch een hele andere wending. Eerst een hoop standaard dingen; die sekte met die typische maskers, martelingen die er niet om liegen, de bovenmenselijke rituelen... en het leentjebuur van Midsommar (die huilscene), tot de ontknoping; dat inderdaad wel heel erg op The Cabin in the Woods lijkt, maar niks meer is dan een sterke maatschappelijke boodschap. Ook de after credits was sterk. De titel zou al oppervlakkig aandoen. Laat staan een Engelse titel voor een Italiaanse film, maar het eindproduct weet grandioos binnen te komen en de regisseurs weten creatief en toch wel verrassend uit te pakken. Mooie en soms apocalyptisch aandoende beelden (die weg vol schroot), goed acteerwerk en een goede bite. En de ontknoping zie je toch niet aankomen. Dit is toch wel hoe ik een horrorfilm wil zien. 4,0*

Het enige positieve aan deze film is de knappe Matilda Lutz, die ik ook al goed vond in Revenge (2017). Voor de rest is deze film totaal doelloos, de zogenaamde verwijzingen naar en kritiek op andere horrorfilms totaal oninteressant, en de ontrafeling zo voor de hand liggend als maar kan. Wat de mafia hiermee te maken heeft, wordt ook nooit duidelijk gemaakt. Als ik een horrofilm wil zien waarin het thema 'we zitten in een horrofilm en ik film jullie stiekem' wordt behandeld, dan kijk ik liever nog eens naar The Cabin in the Woods (2011).