Cerdita (2018)

De film ondergaat naar het einde toe een verrassende, toch een beetje nare, wansmakelijke (het bloed) wending die in feite ons eigenlijk een beetje afleidt van de essentie van wat vooraf ging. Hier maakte ik mij de bedenking dat de pijn die de gepeste moet ondergaan, maar ook de voorafgaandelijke angst om in het ven welke situatie steeds vernederd en beschimpt te worden, zonder twijfel een weerslag moet hebben op het verder leven van zo'n jongere, misschien gewoon afzijdigheid tot wrokgevoelens, toe, mogelijks haat...

De kortfilm scoort bij mij hogere punten dan de langspeelfilm van een paar jaar later, mede omdat ik licht ontgoocheld was in (het vervolg van) de film. Met eveneens Laura Galan, leuk zo die herkenbaarheid. Hier vond ik het wel komisch en wat karma. Het eindigt ook gewoon waardoor je je geen vragen stelt naar het verdere verloop van het plot. Het is meer een 'sketch'. Minieme verschillen ook met de langspeelfilm. Hier krijgt ze een t-shirt toegeworpen, in de film een badhanddoek. De poster is natuurlijk anders (geen bloed), want anders klopt het plot natuurlijk niet. Of ze op het moment zelf doelbewust 'wraak' koestert, betwijfel ik, het is eerder een verstijfde schrikreactie. In de langspeelfilm wordt dit verder uitgewerkt.