Golden Ophelia (1974)

Naar een werk van Ward Ruyslinck. Een cynische kijk op de onverschilligheid en het onvermogen om te begrijpen van een maatschappij, de absurditeit die uitgaat van administratie en wetgeving en de kleinzierigheid en huichelarij bij de mens, want wee u als u geen masker draagt en wee u als ge moedeloos zijt want voor u is geen plaats meer in de samenleving, wel voor criminelen, daar is wel nog iets mee aan te vangen... Film die heel verrassend op mij indruk maakte en eigenlijk verwonderlijk dat hier nooit belangstelling is naar uit gegaan. Acteurs doen het prima en ik vond de muziek kwaliteitsvol en keurig gekozen.

Beetje rare film, ik vroeg me echt af waar ik naar had gekeken. Heel erg seventies ja. Met die zoom en die registrende camera die fijn is, maar ook met erg gedateerd acteerwerk en dit ding oogt soms als een amateurfilm. Soms ook enorme sprongen in het verhaal voor mijn gevoel, soms zelfs in een scène (hoezo worden die twee verliefd? Waar kwam dat ineens vandaan). Op een bepaalde manier aardig eens gezien te hebben met mooie muziek maar dat is het dan ook. 2,5*.