La Nuée (2020)

Anders. Ik had me vooraf niet ingelezen op de film, maar ik had eigenlijk gewoon verwacht dat dit een soort monsterfilm zou worden maar dan op het Franse platteland. De titel is dan ook letterlijk "De zwerm" maar veel van deze zwem zal je helaas niet zien. Gelukkig vond ik het alternatief zo slecht nog niet. The Swarm is een rustige dramafilm die zich langzaam maar zeker opbouwt naar een redelijk ongemakkelijke thriller. Helaas zal je je als kijker eerst door wat beelden ter introductie moeten worstelen, die helaas nogal standaard worden gebracht. Typisch moeder tegenover dochter eigenlijk. De puberteit breekt aan en de moeder kan er moeilijk mee omgaan. Een populair thema. Het is wel gemixt met wat fantasy inderdaad, want het concept zelf over een agressieve zwem sprinkhanen is nog niet vaak gebruikt. Je zou denken dat alleen SyFy met dat soort ideeën komt, maar regisseur Philippot doet een aardige poging om het allemaal wat verder uit te diepen dan SyFy dat doet. Het is alleen niet altijd even boeiend, en dat is de voornaamste misser. Visueel nog wel aardig, al mis ik wat cinematografische meerwaarde. Er heerst niet echt een sfeertje terwijl de film die wel nodig heeft. Ook mis ik een beetje het gespeel met insectenfobie, want deze film biedt daartoe een unieke mogelijkheid. Het gaat achteraf toch veel liever naar de dramakant en dat ligt uiteraard bij het publiek wat minder goed. Ondanks dat deze film niet origineel is en weinig spanning kent vond ik dat het mooie effecten includeerde en een aardig tempo kende. De finale is best sterk te noemen, en redt de film van een onvoldoende. Verder is The Swarm een film die zichzelf gewoon verkeerd promoot, want je verwacht uiteraard een insectenhorrorfilm maar die zal je met deze film niet krijgen.

Wat een negatieve reacties hier Dit is gewoon een apart horrorfilmpje die geleidelijk aan de kijker weet te raken door de dramatiek, de nare gedachte rond het onderwerp en de illusie. Je krijgt heel wat mooie shots te zien van de sprinkhanen, ook als ze agressief worden. De scènes met de geit en het hondje zijn toch wel effectieve horrorelementen. En er vallen nog wel slachtoffers. Dus er gebeurt voldoende op gebied van horror, al valt dat misschien niet altijd te zien maar alleen de gedachte erover kan al voldoende zijn. Het onderwerp en de uitwerking ervan is sowieso naar en bizar : een moeder die ondanks gezinsproblemen en een mogelijke faillissement toch alles voorover heeft om haar boerderij en het kweken van sprinkhanen in stand te houden. Op welke manier dat ze dat doet is pure horror. Het acteerwerk is daarbij zeker overtuigend. Ik had de film eerst laten passeren gezien de negatieve recensies hier, maar zo zie je maar dat je de film toch altijd een kans moet geven. 7/10

Erg matige Franse horror waarbij de kijker vooral suggestief wordt gevoed. Staat gecatalogeerd onder French Extremity, maar doorstaat deze proef eigenlijk niet. Geen gore, geen brutaliteiten, geen horror ook jammer genoeg. Of het moet zijn dat je gruwelt van grote insecten, daar zijn er genoeg van. De sprinkhanen komen geregeld van dichtbij in beeld. Het feit dat ze agressief en groter worden van bloed drinken, schiep wel wat verwachtingen bij me, zeker wanneer het onvermijdelijke gebeurt, wanneer ze ontsnappen. Maar het blijft een losse flodder op dat vlak. Daarnaast veeleer een drama en coming of age van een struggelende alleenstaande moeder met twee tiener die als paria´s worden beschouwd door de lokale gemeenschap met hun bizarre activiteiten. Als je de film zo bekijkt, best onderhoudend, maar de horrorliefhebber zal van een kale reis terugkeren.