Ze Noemen Me Baboe (2019)

Prachtig concept en heel poëtisch gebracht. Ook al is het een 'samengesteld' verhaal, de beelden tezamen met de vertelling brengen je heel dichtbij het leven in die periode. Minpuntje is dat het wel aardig wat vergt van de kijker; zelf dommelde ik op de helft van de speelduur in slaap en heb ik de rest een dag later afgekeken.

Vrij vertaald betekent Baboe ‘mevrouw moeder’. Het is de bijnaam van de hoofdpersoon in dit verhaal, dat gebaseerd is de persoonlijke verhalen van tientallen jonge Indonesische vrouwen die in de jaren 30 en 40 van de vorige eeuw als kindermeisjes werkten voor Nederlandse families. Met behulp van archiefbeelden en privébeelden van een zo’n familie met een kindermeisjes, vertelt Beerends het verhaal van een dorpsmeisje dat verstoten is door haar familie, omdat ze een zoon hadden willen hebben. Ze vertrekt naar de stad en meldt zich aan voor een avontuur in het onbekende: ze zorgt voor de twee kinderen van een Nederlandse familie tijdens hun bootreis en hun verblijf in Nederland. Kort naar haar terugkeer wordt Indonesië bezet door Japan. Het droge commentaar en de archiefbeelden maken het wat lastig om erin te komen, maar wie wat geduld kan opbrengen wacht een mooi, intelligent geschreven verhaal dat op subtiele wijze maatschappelijke kritiek verweeft in een persoonlijk relaas.