Bait (2019)

De winnaar van een BAFTA voor beste Britse debuutfilm is een pretentieus, amateuristisch prutswerkje. Terwijl gepassioneerde filmliefhebbers vaak vele jaren bezig zijn om beschadigde, deels versleten negatieven digitaal te restaureren, vond regisseur/scenarist Mark Jenkin het een goed idee om dit vissersdrama te presenteren met (bewuste) 'beschadigingen' en flikkerende beelden. De enige rechtvaardiging voor die stijl zou kunnen zijn dat het tot doel heeft de indruk te wekken dat we naar een verhaal uit de eerste helft van de vorige eeuw zitten te kijken. En hoewel het hier gaat om de strijd tussen traditie en modernisering in een klein vissersplaatsje, is er qua uiterlijk verder geen moeite gedaan om dat verhaal in een historisch tijdperk te plaatsen. Het acteerwerk is veelal net zo amateuristisch als het soms ronduit erbarmelijke camerawerk. De montage roept weliswaar herinneringen op aan de allereerste jaren van de cinema, maar dan vooral door het amateurisme en een gebrek aan creativiteit.

Opzettelijk vrij lelijk vormgegeven, in zwartwit geschoten low budget drama over de strijd van een visserman zonder boot (Edward Rowe) tegen het oprukkende toerisme in zijn geboortedorp. Plot en personages zijn boeiend, maar de minimalistische visuele aanpak en het sporadisch amateuristische akteerwerk doen absoluut afbreuk aan de stootkracht. Bait heeft zeker zijn momenten, maar dit debuut van regisseur Mark Jenkin is al met al niet heel bijzonder.