Genèse (2018)

De laatste akte van Philippe Lesages GENÈSE is van grote schoonheid: ze vangt de dartele gevoelens van een opgroeiende generatie, ergens tussen kampvuur en laaghangende boombladeren. Tijdens de Q&A na de festivalpremière overheerste door dit fragmentarisch ingestoken slotstuk de nodige verwarring. Hadden we in eerste instantie niet anderhalf uur lang zitten kijken naar het verhaal van twee tieners, dat na een heftige climax was uitgegaan als een nachtkaars? Waarom had Lesage de nood gevoeld om een nieuw verhaal te beginnen? In de bescheiden reacties van de Canadese filmmaker (Les démons) weerklonk impliciet een verfrissende wens: kunnen we scriptconventies onderzoeken, veranderen, bevragen? Misschien is dat wel de belangrijkste sleutel tot verrijkende festivalcinema: filmmakers aantrekken die geijkte formules [coming of age] uitrekken en van een nieuw elan voorzien.

Het verhaal van deze film over jongeren die worstelen met de liefde is op zich niet erg bijzonder. Dat geldt echter niet voor de rijzende sterren van het Canadese filmfirmament Théodore Pellerin, Noée Abita en in mindere mate Émilie Bierre. Jammer van de soundtrack, want die is af en toe niet om aan te horen

Zitten best mooie coming-of-age elementen in, met een talentvolle cast, maar het gebrek aan spanningsboog stoorde mij toch iets teveel.