Silence of the Tides (2020)

Deze documentaire over de Wadden, de mensen die er wonen en werken en de Wadden bezoeken, het onderzoek dat er wordt uitgevoerd, en het leger dat er oorverdovend oefent, is bijna de ultieme natuurdocumentaire geworden. Waarom ultiem? Eindelijk geen off-screen stem die in de tegenwoordige tijd vertelt welke betekenis ik aan de beelden moet geven ("De mannetjes vechten om de aandacht van het vrouwtje"), eindelijk geen off-screen muziek die mijn stemming wil beïnvloeden (nu gaat het spannend worden), eindelijk geen ratjetoe aan onrustige camerashots en beelden waarin coherentie ontbreekt, eindelijk geen palet aan technische hoogstandjes (op de time lapse na). Eindelijk biedt een natuurdocumentaire ruimte aan de kijker om zelf betekenis te geven aan de beelden in een coherente tijdslijn van de seizoenen die begint met de winter, waarbij een aantal motieven voor herkenbaarheid zorgen: de lepelaar en haar jongen, de Brandariswachter, het volgen van de kanoet, het kerkorgel en de spoorpostbode die begint en afsluit. Ik geloof dat ik niet één beweging van de camera heb gezien. Waarom bijna ultiem? De verleiding van de techniek bleek toch te groot: soms slow motion, teveel time lapse om eb en vloed te verbeelden, het orgel dirigeert uiteindelijk de blik van de kijker, en de subtiele geluidsband verliest regelmatig elke nuance in volume en in dubben van dieren- en omgevingsgeluiden. Bijzonder: Bij mijn weten heb ik op één uitzondering na (slot slachthuisscène) geen stilte gehoord...

De Kroon filmde op verschillende locaties in het door UNESCO beschermde Waddengebied om te tonen hoe de mens daar in balans met de unieke flora en fauna leeft. In tegenstelling tot de recente Wild-documentaires is hier (gelukkig) geen familievriendelijk commentaar waardoor je als kijker steeds actief aan het kijken bent. De beelden en de soundtrack zijn schitterend, maar het gebrek aan structuur of narratief maakt het moeilijk om de aandacht erbij te houden.

Prachtig in beeld gebrachte documentaire over het leven op en rondom de Waddenzee. Het is even wennen aan het ontbreken van een voice-over en muziek, maar gaandeweg begint de beeldenpracht een haast hypnotiserende werking uit te oefenen. Niet alle gekozen fragmenten zijn even boeiend en/ of relevant, maar overwegend is deze documentaire behoorlijk indrukwekkend, niet in de laatste plaats door het fenomenale camerawerk.