Hang the DJ (2017)

Als 'In the Mood for Love' (2000) van Wong Kar-Wai minder jazz en meer Britpop had. Hier dan niet een sensuele dans tussen twee geliefden, hun verboden overspel, en de heersende taboe's in een voorbij tijdperk, maar algoritmes die op de achtergrond bepalen wie er bij welke liefdespartner hoort. Ik wil 'Hang the DJ' (2017) gaaf vinden in hoe hij (Joe Cole) en zij (Georgina Campbell) weten dat die aantrekkingskracht er is, maar stellen zich afhankelijk op van een systeem dat zwaarder weegt dan hun eigen gevoel. Maar eerlijk? Het is weeral een variatie op het idee van de wereld als simulatie en dat authentiek/ingegeven door technologie met elkaar een interactie aangaan. Wel een dikke plus hoe de zoektocht naar een liefdespartner van de twee personages wordt gevisualiseerd, maar een zekere film van een zekere Zuid-Koreaanse cineast deed dit veel verfijnder en stijlvoller. Misschien moet ik 'm weer eens gaan zien!?

Best een leuke aflevering. Wel weer in zo'n wereldje dat helemaal is afgeschermd en daardoor niet altijd even geloofwaardig, maar gelukkig draait het vooral om de mensen waardoor dat minder stoort. Visueel kent het ook een chique luxe uitstraling dus is dit best weg te kijken. En het centrale koppel kent een fijne chemie. Maar verder heb je wel het idee dat hier meer mee gedaan had kunnen worden, het is wat mak allemaal nu. 3,0*.

Prima. Ik hou wel van een normale setting met een scifi-saus. Moet erbij zeggen dat ik redelijk allergisch ben voor romance-dingetjes, en laat dat net de hoofdmoot in deze aflevering zijn. Dat ik het dan toch wel redelijk trek, spreekt in het voordeel van BM. Origineel uitgangspunt. Leuke dosis humor erin en een niet al te wrange knipoog naar de realiteit.