Mister 880 (1950)

Dit lijkt eerst een Ealing-achtige komedie te worden over de kleine man die de grote organisatie voor raadselen stelt, maar na verloop van tijd wordt toch duidelijk dat deze film een min of meer serieus verhaal vertelt over een uitgesponnen onderzoek van de FBI, met de romantiek verzorgd door Burt Lancaster en de dodderige Dorothy McGuire, en voor de snoezigheid Edmund Gwenn die al vanaf het begin hij te goed is om waar te zijn, en de manier waarop het personage tijdens de rechtszaak alle schikkingen afwijst wordt maar nèt gecompenseerd door het innemende karakter van de acteur. Dat de film geschreven werd door een man die ook al acht films voor Frank Capra had geschreven zal geen verbazing wekken. Wèl apart is dat Lancaster een rol accepteerde waarin hij eigenlijk tweede viool speelt, maar ja, Gwenn had al een Oscar gewonnen terwijl Lancaster daar nog ruim een decennium op moest wachten. Prima spel van de drie leads, en de veteraan in de regiestoel laat de film op rolletjes verlopen. Mooiste scène is die waarin Lancasters collega (Millard Mitchell) doet of hij McGuire wil versieren zodat Lancaster haar kan ontzetten en daarna bij een Martini uithoren – alles in pantomime, want waargenomen van achter een winkelruit door een verkoopster.