Frontières (2017)

Het relaas - of past het woord "avontuur" niet beter - van vier vrouwen die tijdens hun reis voortdurend te maken krijgen met corruptie, afpersing, diefstal, machtsmisbruik en geweld. Zelf zijn niet altijd al te zuiver maar hun verhalen maken duidelijk dat het leven niet eenvoudig is, dat ze veelal uit noodzaak moeten handelen of dat ze er simplelweg werden ingeluisd. Soms grappig, soms doodernstig, maar al bij al geboeid gekeken. Wat ongewoon en dat mag

Roadmovie waarbij vier vrouwen elkaar ontmoeten op transitbussen en samen optrekken op weg naar Lagos. We zien wat het betekent om te reizen door Afrika : corrupte douanes, roadblocks, dodelijke ongelukken, rovers... het is geen rooskleurig beeld en het is allemaal heel chaotisch. De grensposten vormen een rode draad door de film; er gebeurt telkens iets. Ook de vrouwen zelf zijn niet gevrijwaard gebleven van persoonlijk leed leert men uit hun verhalen. Deze tragikomedie komt soms over als een documentaire die over zeven reisdagen plaatvindt. Het acteerwerk is uiteraard niet van professioneel niveau maar de acteurs en actrices staken hier veel goede wil en inspanning is, en dat betekent voor mij ook wel veel. Zeker niet slecht deze brok Afrikaanse cinema. De regisseuse is één van de grote beloftes van het continent en viel me onlangs ook al op met de film Sira (2023), waarvoor ze een groter budget kreeg. Haar werk neemt vooral leven en lot van de vrouw in Afrika onder de loep.