Mobile Homes (2017)

Een tijdje geleden zag ik Nomadland (2020), over de mensen die in de VS aan de zelfkant leven - uit 'keuze' of uit noodzaak, het is maar een beetje hoe je het uitlegt. Ik was bepaald niet onder de indruk, ondanks het aardige spel van Frances McDormand. Deze film is het volledige en complete, onweerlegbare antwoord op dat gevoel van onvrede - dit is de film die Zhao hàd moeten maken. Het is de eeuwenoude tragie van iemand die voor een dubbeltje geboren is en nooit een kwartje worden zal, de fabel van de mamabeer die haar jongen tot het uiterste toe zal verdedigen. Helaas, de werkelijkheid is onverbiddelijk. In de VS is geluk iets dat alleen voor de allerrijksten is weggelegd, de rest zijn slechts figuranten. Dat de film werkt is grotendeels dankzij Poots die weer eens een erg fraaie rol speelt - timing, dictie, nonverbaal alles enorm sterk over weet te brengen. Daar hangt de rest dan maar een beetje bij, al is het jochie Oulton ook best goed bezig. In de gang van het verhaal is de grote actiescene voor mij wat ongepast, die had ook best geimpliceerd mogen worden. Maar aan de andere kant is de soundtrack wel weer erg fijn, het s/h bliepje blijft makkelijk hangen en voelt ook als enorm toepasselijk in de simpele eenvoud. Nogal onbegrijpelijk dat deze film geen tractie heeft gevonden - je zou verwachten dat de rode loper overal uitligt en regisseur De Fontenay van gekkigheid niet weet welke aanbiedingen hij accepteren moet. Maar nee, kennelijk dus niet.