Vele Hemels boven de Zevende (2017)

Deprimerende film over een familie waarvan elk lid worstelt met relaties, zowel binnen als buiten die familie, maar vooral met zichzelf. Ondanks een klein lichtpuntje aan het einde is dit een uiterst sombere film, maar wel ééntje waarin het scenario van Greet op de Beeck - die haar gelijknamige boek bewerkte - wel een aantal ijzersterke karakters neerzet. Vivian de Muynck komt het minst uit de verf als de egocentrische, nogal karikaturale grootmoeder, maar Brit van Hoof is fenomenaal als de jongste dochter Eva, die haar pijn, verdriet en onzekerheden 'om de goede vrede' blijft verstoppen achter een stralende glimlach. De film neemt wat teveel tijd om tot de onvermijdelijke slotconfrontatie te komen, maar mede dankzij een verrassende wending is het toch raadzaam om de zakdoeken bij de hand te houden. Stijlvol geregisseerd door Jan Matthys en met vaak oogverblindend camerawerk van Stijn van der Veken is dit een familiedrama dat z'n beperkte tekortkomingen compenseert met visuele schoonheid.

In het begin viel deze film mij tegen. Ik kwam er niet echt in, het voelde nogal gemaakt en geforceerd aan en ik voelde het niet. Later veranderde dit echter en was het totaal het tegenovergestelde. Ik werd geraakt, ik zat er helemaal in, het acteerwerk vond ik oprecht en er zitten mooie, bijzondere beelden in deze film. Het is een deprimerende film met thema's die herkenbaar en invoelbaar zijn voor mij. Ik ben nu wel benieuwd naar het boek. Doordat het begin stroef voor mij verliep, trek ik 1 ster van het hoogst haalbare af. Daarna heeft deze film veel goed gemaakt. 4*

Heb de boeken van Op de Beeck nooit gelezen, maar volgens mij is ze wel wat zwaar op de hand. Niettemin vond ik de verfilming van Kom Hier Dat Ik I U Kus heel behoorlijk, maar deze is een stuk minder geslaagd. De verschillende perspectieven werken niet helemaal goed en dat ze allemaal nogal vervelend zijn helpt ook niet echt.