Deadly Sorority (2016)

Deadly Sorority vormt een ideaal beeld in wat er precies mis is met televisiefilms, want regisseur Shawn Tolleson levert echt het meest banale thrillergebeuren mogelijk af. Greer Grammer vertolkt daarbinnen een uitermate charismaloze, saaie hoofdrol die opvallend veel wegheeft van Nancy Drew. Haar arrogante houding blijft op het maximale volume staan voor de gehele duur, waardoor ze al vanaf de eerste minuut een redelijk onuitstaanbare verschijning vormt. Wie verder nog hoopt op een boeiend mysteriegebeuren komt van een koude kermis thuis. De meest lachwekkende onthullingen worden gedaan binnen onderzoek gebaseerd op social media, toevalligheden en structurele gatenkaas. Je verzint de manier soms gewoon niet waarop Grammer zich proactiever opstelt dan de politie en werk verricht dat door een professioneel team binnen enkele dagen al onthuld had moeten worden. Als kers op de taart komt er nog een onafgewerkte, lelijke stilering bij kijken om het geheel extra ondoenlijk te maken. De meest talentvolle actrice was overigens na 15 minuten alweer de pijp uit en dat zegt behoorlijk wat over de regiekeuzes van Tolleson.