Koe no Katachi (2016)

Ik heb de speciale editie via Zavvi besteld, want dit is een film waarvan ik op voorhand weet dat deze mij gaat bevallen. A Silent Voice maakt de verwachtingen compleet waar. De film komt ietwat stroef op gang en ik denk dat het uitgangspunt iets te haastig er doorheen gejast wordt in het begin van de film. Maar de film neemt gelukkig langzaam de tijd om Ishida en Nishimiya volledig te doorgronden. Ik lees hier dingen over dat mensen zich niet met de personages kunnen inleven en dat ze hun gedrag niet snappen. Dat die kids in de film niet te begrijpen zijn en dat ze niet altijd even logisch handelen. Ik kan het best begrijpen, maar het is anderzijds ook een beleefwereld die wij als volwassenen compleet ontgroeid zijn en meer van ons inlevingsvermogen vraagt. Tieners gedragen zich compleet anders in hun peergroep dan in het bijzijn van hun ouders. Pesterijen, kinderachtig gedoe en vooral dingen die veel te lang nasudderen. Iets dat ik bijna dagelijks op de middelbare school tegenkom. We vragen ons allemaal af waar die kinderen zich druk om maken, maar tegelijkertijd speelt het wel zeker en is het iets waar je als volwassene op in moet spelen. A Silent Voice is daarom ook een erg volwassen film. Het behandelt verschillende perspectieven en ook dat de pester hier zijn hele jeugd mee worstelt. Ishida wordt buitengesloten en kan moeilijk contact maken met de wereld. Visueel komt dit prachtig tot uiting met de blauwe kruizen en camerahoeken die niet hoger dan de mond komen. Anoniem en eenzaam. Met ups and downs wordt het tragische verhaal verteld. Misschien een tikkeltje te lang, maar o zo indrukwekkend. Je wordt echt compleet in de inlevingswereld van de tieners gezogen. Het is jammer dat de film niet ontzettend toegankelijk is en veel van de kijker vraagt, want dit is een prima vraagstuk dat bij (digitaal) pesten behandeld kan worden op middelbare scholen. 4,0*

Op zich een waardig onderwerp, en hoewel ik de gezichten wat irritant vind was het over het algemeen fraai geanimeerd met oog voor detail. Met ook bijvoorbeeld die kruizen als interessant element. Maar toch kon ik hier niet zoveel mee. Nu is het zo dat ik de lagere-school-tijd al eventjes ontgroeid ben, maar ik kon allemaal niet zoveel met hoe iedereen zich gedroeg op de manier waarop ze dat deden. Het was ruim twee uur aan vreemde beslissingen en wendinkjes, met heel veel oud-klasgenoten die dan weer in beeld komen, en vooral wat bij mij overkwam als een hoop geneuzel om niets. Gelukkig was er geregeld wel een aardige scene tussendoor en de achtergronden zijn vaak bijzonder fraai gedaan, maar dit viel toch te ver buiten m'n straatje om me er écht mee te vermaken. En dan is meer dan twee uur een behoorlijke zit.

Niet zozeer net zo goed als ''your name'' of ''weathering with you of '''belle'' maar het komt in de buurt, dit heeft meer te maken met wat ste* zegt de relaties onderling worden niet goed uitgewerkt en je blijft zitten met wie ze proberen te zijn, maar ieder blijft in z'n eigen drama hangen. Op een gegeven moment vond ik de film daarvoor te lang duren maar bleef me trekken door de mooie kleuren en omgevingen en de sfeer. Ik had dan ook totaal niet verwacht wat er ging gebeuren het leven is te veel dus dit is mijn einde om dan gered te worden en alsnog iets ergs gebeurt, wilde dit helemaal niet voor de personages ik flipte daardoor helemaal want ik wilde niet dat de film zo zou eindigen. Niet per se hierdoor maar op een gegeven moment wilde ik dat de film langer zou zijn, o.a de onderlinge struggels niet opgelost zijn of de 2 waar het om gaat niet samen komen als koppel. Ik vind het stom eerlijk gezegd ook dat niemand en vooral niet shouya zegt tegen het dove meisje je bent het waard om te leven.