Singin' in the Rain (1952)

Tja, het kon niet uitblijven. Na het alom bejubelde La La Land gisteren voor de 2e keer te hebben bekeken kon een herziening van deze Hollywood klassieker niet uitblijven. Werd La La Land volledig gedragen door Emma Stone, voor Singin' in the Rain komt die eer volledig toe aan Gene Kelly. Het titelnummer door Kelly vertolkt in de regen is tijdloos. Het beste musical nummer ooit gemaakt. Daar kan geen enkel nummer in La La Land tegenop. De producent van La La land moet volgens mij toch wel duidelijk gekeken hebben naar deze klassieker uit 1952. Ook La La land eindigde met een surrealistische dansscène, uitstekend uitgevoerd door Emma Stone en Ryan Gosling dat wel maar kan toch echt niet kan tippen aan de surrealistische Broadway Melody dat we tegen het einde van deze fantastische musical te zien kregen. De nummers van deze musical van het duo Kelly/Donen zijn trouwens zo wie zo beter dan van La La land. Singin' in the Rain heb ik al genoemd maar wat dacht je van dat slapstick nummer Make 'm Laugh van Donald O' Connor? Geweldig toch. Lina Lamont was natuurlijk vreselijk om aan te horen maar past uiteraard wel volledig in het verhaal. Blijft voor mij uiteindelijk de vraag over wat nu de beste musical is? La La Land of dit Singin' in the Rain. Ik ga toch voor de laatste hoewel beide films van mij de hoogste waardering hebben gekregen. Waardering: 5,0* na herziening.

Bestaat er een meer achterlijke vorm van entertainment dan tapdans? Ik vermoed van niet, en persoonlijk kijk ik nog liever naar een live optreden van Yoko Ono dan naar Gene Kelly die met zijn domme tandpastasmile de vloeren kapot stampt. Dit is escapisme in het kwadraat. Alles aan deze film is nep en dat wordt geenszins verborgen of afgezwakt, integendeel. Net zoals in Pre-Code Busby Berkeley producties ligt de nadruk op het creëren van een fantasiewereld die de aandacht moet afleiden van de grauwe realiteit. De Technicolor katapulteert de glans en glorie naar niveau elf met zijn typerende felle rode en gele kleuren. Hoewel ik doorgaans liever van een brug spring dan naar een musical te kijken, dwingt het vakmanschap en het setdesign hier af en toe respect af. Sommige dansnummers neigen meer naar wat Woody uit Toy Story omschrijft als 'vallen met stijl', maar het valt bij momenten echt in de smaak. Ook de throwback naar 1927 is amusant. De gags met de microfoon op de set waren gewoon grappig en er wordt op een ludieke wijze gespot met de transitie van silent naar talkie. De cast laat geen blijvende indruk achter. Gene Kelly is een charismatisch figuur, maar hij verknoeit het door om de twee minuten zijn tong, dan wel voeten in beweging te brengen. Plaats hem tot zijn schouders in een bak cement met een prop in zijn mond en ik ben bereid hem te herevalueren.