Léon Morin, Prêtre (1961)

Net als Le Silence de la Mer (1949) nogal een buitenbeentje binnen het oeuvre van Jean-Pierre Melville. Ook nu weinig actie en veel dialogen met een aanzienlijk filosofisch gehalte tussen een priester en een atheïste. Inhoudelijk deed het mij allemaal weinig. Het is wel gedurfd om Jean-Paul Belmondo te casten in de rol van een begripvolle, zachtmoedige priester.

Vreemde film wel. Een soort Ingmar Bergman thematiek maar dan onder regie van noir-icoon Melville. Je hebt door de montage en pacing tijdens de katholieke dialogen dan ook telkens het idee dat er ergens een lijk op gaat duiken. Dat kan toch niet de bedoeling zijn. Belmondo en vooral Riva zijn verder uitstekend.

Verfilming van een boek waar ontzettend veel dialoog aan te pas komt, die in essentie alleen daarom draait. In de kern zeker interessant om de spanning te observeren tussen Belmondo (als priester!) en Riva. Bij Belmondo moest ik wel een knop omdraaien omdat ik hem voornamelijk ken als de bon vivant uit andere films. Melville heeft opnieuw de keuze gemaakt om een film te maken die zich afspeelt tijdens de bezettingsjaren van de Tweede Wereldoorlog. Die achtergrond geeft richting aan bepaalde gebeurtenissen, al staat het nooit op de voorgrond. Naar onderwerp toe - vrouw is verliefd op priester - is het eigen aan de tijd van toen en moet je ook met die ogen willen bekijken. Voor mij duurt het toch iets te lang om dit in wezen simpele verhaal verteld te krijgen. Het is wel zeker mooi in beeld gebracht door Melville.