Mystery of the Wax Museum (1933)

Kan ook wel genieten van een pure blockbuster vol met actie of knappe beelden, maar dit werkje kan ik zeker ook appreciëren. En als ik het nu al goed vind, dan zou die film in die tijd je zeker weten te behagen. Leuk verhaal, stijlvol gefilmd, voldoende spanning en vooral twee sterke troeven nl. de hoofdrolspeelster die op haar eigen wijze haar belangen gedreven weet te bemachtigen en natuurlijk de levensechte wassenbeelden. Voor een film uit 1933 vind ik dat de film de tand des tijds nog gemakkelijk door staat. 7/10

Deze zojuist zitten kijken, stond op de jaren '50 dvd versie en ik had nog nooit de moeite genomen 'm te kijken, dus nu ik 'm pas opnieuw had aangeschaft mij er maar eens aan gewaagd. Wat opvalt aan dit origineel is vooral dat de hoofdrolspeler een stuk sympathieker oogt dan Price. Dit heeft zo zijn voor- en nadeel. In het begin is dat zeker een pre, want hier is hij nog de zachtaardige en goed bedoelende kunstenaar, echter heeft dat ook het grotere nadeel dat hij nooit echt sinister in zijn creatie van monsterlijke killer in de finale overkomt. Hij blijft dan toch vooral ook iets tragisch en triest uitstralen. Hoofdrolspeler lijkt qua uiterlijk meer op een kruising tussen Van Gogh en Errol Flynn, dan dat hij nou echt indruk maakt als snoodaard. Wat dat betreft kan hij totaal niet tippen aan horror icoon Price, die, alleen al met zijn stem en sinistere blik, je de stuipen op het lijf kan jagen. Verder is deze versie ook regelmatig nodeloos rommelig en ingewikkeld door het gebruik van te veel karakters en overbodige scene's. De jaren '50 versie is veel compacter en weet de twee vrouwelijke hoofdkarakters tot één persoon te smeden, die ook nog eens bevriend was met het vrouwelijke slachtoffer, zodat het allemaal veel persoonlijker wordt. Wat dit origineel wel ruimschoots voor heeft op die remake zijn de geweldige decors. Wow! Vooral de zaal in het mortuarium en de ondergrondse kelderzaal waren indrukwekkend en hebben duidelijk expressionistische invloeden. Deed mij zelfs wel aan de latere decors van Ken Adam denken, die hij maakte voor de oudere James Bond films. Kortom: een aardige film, maar lang niet zo goed als de jaren '50 klassieker. Een dikke zes, ofwel drie sterren.

Een tijd geleden dat ik de Vincent price versie heb gezien en ik kan het me niet zo goed herinneren , deze was best te pruimen en qua sfeer prima gemaakt maar soms wat saai . Die vrouwelijke reporter leek af en toe wel een ADHD geval , wel grappig maar soms wat over the top .