Het Mooiste Wat Er Is (2015)

Ik ga niet eens proberen hier een objectief stukje te schrijven, zelden zo geërgerd aan een filmpersonage als wat Heijmans hier neerzet, met zijn vlassig baardje - echt, als je geen baard kan laten staan, doe het niet- en dat constante geschreeuw en moeilijkdoenerij. Meestal, bij ruzies tussen man en vrouw, sta ik vierkant achter de man, omdat die de meest rationele kant heeft. Dat ik nu volledig Sallie Harmsen steunde, zegt al genoeg. En in dit geval werkt de regie ook niet mee. We leren eerst de loserkant Heijmans kennen, het moment dat hij klootzak is, en vervolgens zie je stukjes van daarvoor dat hij lief en aardig acteert, maar ik blijf hem constant als mr. mislukt zien, en dat komt gewoon nooit meer goed. De rest boeide me verder ook niet, Harmsen doet d'r best maar kan het ook niet alleen, Ter Steege acteerde iedereen naar huis maar had een te kleine rol en verder zag de film er ook niet heel mooi uit; niets om van te genieten. An sich had er best wat ingezeten, met een jong koppel dat wat uit elkaar groeit bij de komst van een baby, maar dan wel in een juiste chronologie (echt, dat spelen met de tijd is niet alleen fout zoals uitgelegd, maar het heeft überhaupt geen enkele functie) en niet de overdreven reacties van Heijmans. 0,5*.

Blue Valentine kloon waar je bang van wordt. Niet alleen het uit elkaar groeien van de personages, maar ook de chronologie komt overeen. Het jammerlijke voor deze film is dat het te maken heeft met standaard schrijfwerk en bijzonder onsympathieke personages. Weinig sprankelende visie en het standaard schreeuw en zoen werk heen en weer zorgt voor een matige en inspiratieloze prent.

Sam [Maarten Heijmans] valt als een blok voor Dominique [Sallie Harmsen], en bij een toevallige tweede ontmoeting blijkt dat gevoel wederzijds. De liefde gaat over rozen, tot de relatie serieuze vormen aanneemt. Vanaf dan is het alleen maar kommer en kwel. De laatste gaat zeker op voor de kijker, want het sterke acteerwerk van Heijmans en Harmsen biedt onvoldoende compensatie voor deze zwakke kloon van Turks Fruit. Het scenario van Jolein Laarman springt door de tijd, maar toont alleen de hoogtepunten en dieptepunten, zonder enige diepgang of verklaring. En zo hobbelen we van het ene na het andere melodramatische incidentje met twee nogal vervelende hoofdpersonen.