Opinions

Kan slechter, maar geen voldoende voor mij. Het mag allemaal wat subtieler en indrukwekkender. Einde zag ik best aankomen, net als teveel al van te voren kon geraden worden aan de hand van de context, wat mij betreft althans. Als ik onder de 16 was geweest had ik het denk ik nog stukken beter gevonden. Toch is een heleboel nog ok, vooral wat betreft script-ideeën en geluid, daarom geen zware onvoldoende. Toch moet de spanning teveel van het geluid komen. Julianne Moore vind ik zoals meer mensen ontzettend saai hier ook, en niet alleen omdat ze een vrij oppervlakkig persoon speelt. Niet bepaald een aanrader.

Heel begrijpelijke relatie-issues en gefilosofeer over liefde. Fijn script en camerawerk weer. Het acteerwerk aan het begin van de film van met name een aantal Griekse acteurs haalde me nog een beetje uit de film in het begin helaas.. De discussies aan tafel bijvoorbeeld kwamen mij niet zo naturel over als zou mogelijk zijn. De jongste Grieken, Hawke, Delphy en de antropoloog waren prima verder. Maar bij de rest klonk het geregeld een beetje alsof ze hun lines al hadden geoefend. Daarom klonkt het mij niet spontaan genoeg, terwijl het zogenaamd natuurlijk spontane praat moet voorstellen. Ook als de dochters van Celine op het akkertje naar hun zogenaamde moeder kijken komt het totaal niet als moeder en dochters voor mij over qua acteerwerk. Voor een groot deel leunt de film op acteerwerk dus vind ik dit een beetje jammer.

Gelukkig werd ik in de tweede helft vrijwel als vanouds meegezogen, Delphy speelt daar ook consistent beter in haar rol vind ik, waardoor Before Midnight na het kijken toch een heel goede indruk achterlaat. 'Waking Life' van deze regisseur (waar Jesse en Celine ook even in voorkomen) is op het gebied van filosofieën nog wat sterker voor mij, al zou dat voor veel mensen vage onzin zijn, gaat dat voor mij juist wat verder. Daar is het ook veel breder, deze film is wel gefocuster, éénlijniger over relaties en wat concreter/toegankelijker voor veel mensen. Ook een pluspunt te noemen.

Het Before-drieluik als geheel is duidelijk sterk geworden, maar de eerste twee films ervan zijn voor mij nog iets magischer (zonder aan realisme te verliezen) dan de laatste voor nu. In de vorige werd meer open gelaten dan in deze vind ik en dat vind ik mooi. 4* (met kans op verhoging).

P.S. Als Celine zegt, nu is de zon verdwenen, zegt ze dit wellicht onbewust omdat haar liefde voor Jesse even weg lijkt te zijn voor haar, of is het de angst daarvoor. De zon is er in werkelijkheid natuurlijk nog steeds en haar liefde ook, soms is zoiets moois alleen minder zichtbaar.

Naar mate deze film vorderde had ik meer en meer het gevoel naar een David Lynch film te kijken en het deed er nauwelijks voor onder. Deze film kun je dan ook beter niet benaderen als een realistische drama film, wat sommige mensen denk ik toch teveel doen, gezien dat er gevallen wordt over onder andere de kat. Zelf bekijk ik het gewoon symbolisch: als de ziel van een kat zou kunnen praten zou die verlangen naar een warm thuis. Een koppel dat aan de hedendaagse ego-cultuur verbonden is heeft echter minder aandacht voor de natuur of dieren en de zielswereld (en gaat ongezond leven: youtube, vreemdgaan). Deze film laat symbolisch zien wat er dan onder meer mis kan gaan. Uitstekend thema, maar als je dit er niet in oppikt kan ik me voorstellen dat het een teleurstellende film is.

Het debuut vind ik wat sterker als geheel, maar dit is wat mij betreft een ver bovengemiddelde film.

Fijne rustige film, vond het qua zwaarheid best meevallen. Deze film vertoond parallellen met de films 'Morvern Callar' en 'Bin-Jip', gekwetste mensen die een spookbestaan leiden met een zielshelende puurheid. Die twee vind ik sterker, maar dit is voor mij zeker goed. Het soort landschappen heb ik precies zo ervaren toen ik in Iederland was, was even een beetje terug.

Ik vind wel genoeg inhoud in deze film. Met name op het gebied van verleidingen, groepsdenken, construeren van de werkelijkheid voor mensen. Vind het mooi hoe deze regisseur altijd met een zekere compassie films maakt over mensen aan de randen van de maatschappij. Het is niet te oordelend. Er wordt een schoonheid in lelijkheid getoond.

Mijn kijk is dat de droom die de hoofdpersonen najagen kortzichtig is, omdat ze niet veel beter weten dan de standaard lege mainstream droom die voorgeschoteld wordt (dit is bij Kids zo, bij Gummo, etc., van dezelfde regisseur). Er is een onwetendheid over alternatieven, want de meeste daarvan die te zien zijn, komen ook vaak maar dom over. Een niet echt heel diepgaande, duurzame droom is het, die wordt nagejaagd. Maar wel diepgaand voor mensen die nog weinig henzelf en van daaruit anderen plus de wereld om hen heen hebben kunnen verkennen, kunnen exploreren, weinig extase of gevoel van eenheid hebben kunnen vinden. Voor hen is het een eerste, in het moment haast onvermijdelijke stap. De mooie kanten van deze droom worden dus enigzins getoond. De negatieve kanten ook in principe: niet echt veel diep inzicht bij de personages, geen ultieme rust, geen diepgaande contacten worden gelegd. Wat mij betreft prima, snel weergegeven. Het einde voelde alleen een beetje afgeraffeld, maar wat daarvoor is neergezet vind ik al knap. Vaak heel kunstzinnig gedaan. Belicht een hedonistische kant van de mens in deze tijd op zowel lichte als donkerdere wijze. Was voor mij bij momenten als het ervaren van een David Lynch film, vooral die scene met Britney Spears muziek op de achtergrond, alleen eindigt Lynch zijn films meestal net wat mooier voor mij. Geweldige film niettemin.