Opinions

Niet de allergrootste anime-fan, maar wel heel veel nostalgie met DBZ. Het bekijken van de 'Z-versie' stond al een tijdje op mijn Bucketlist (en ook afgevinkt), maar alvorens ik me daaraan wou wagen, wou ik beginnen bij het begin... met de originele Dragon Ball, de serie met de jonge Goku.

Ik heb genoten. De serie wordt met het seizoen (of arc, of saga) sterker, serieuzer en begint naar het einde toe kenmerken te vertonen van zijn opvolger. De eerste saga's zijn vermakelijk, charmant maar ook kinderachtig en nergens echt spannend. Emperor Pilaf is de allereerste 'main villain' en stelt eigenlijk niet veel voor (behalve dan de humor en de leuke dialogen met zijn henchmen). De Red Ribbon Army probeert het dan beter te en serieuzer te doen, maar blijft ondanks dat geen match voor de sterke Goku.

Het keerpunt komt met Mercenary Tao en vanaf dan begint de serie echt sterk te worden. Goku begint het lastig te krijgen en de gevechten worden sneller. De laatste twee seizoenen met King Piccolo en Piccolo Jr. zijn de meest serieuze en in mijn ogen ook de beste.

Ik ga mijn waardering van deze serie ook zetten in het laatste seizoen...

Als het na de laatste aflevering voelt alsof je afscheid neemt van iets dierbaars dan weet je dat je naar gouden televisie hebt gekeken. Man, man man wat een magnifiek goede serie. De beste serie ooit? Ik weet dat nog niet want ik heb er nog veel op mijn to-watch lijst staan. Breaking Bad vond ik ook supersterk en ook zijn successor Better Call Saul vind ik ook nog eens een herziening waard en was een supersterke serie die zeker niet in de schaduw mocht blijven staan van zijn voorganger.

Ik voel bij The Sopranos een beetje hetzelfde als bij Breaking Bad. Het eerste seizoen zat ik er in, vond het al geweldig, maar nog niet supersterk... en naargelang de serie vorderde, begon ik het bij zowel Sopranos als BB beter en sterker en magnifieker te vinden...

... en toch gaat mijn voorkeur uit naar deze. Ik heb kennis gemaakt een scala aan personages die ongelooflijk sterk werden uitgediept. Niet enkel het hoofdpersonage Tony (magnifiek gespeeld trouwens en uiterst complex... het macho gehalte dat moet primeren; elk vrouwelijk kantje saboteren en toch gevoelige momenten hebben...) maar ook zijn familie (zowel zijn persoonlijke als zijn maffia familie) worden zo gedetailleerd mogelijk in beeld gebracht. Heb ook het gevoel dat als ik deze serie zou herbekijken, ik opeens veel andere dingen ga zien en bepaalde situaties diepgaander ga bekijken... Ongelooflijk sterk!

En dan dat einde... heb het twee keer moeten opzetten! Zo anders, zo ontoegankelijk in die tijd (en zelfs nu zat ik daar met open mond te gapen) maar zo effectief.

Ja het is zeker een kanshebber. The Sopranos heeft me positief verrast. Een pareltje in de televisiegeschiedenis!