Opinions

Het kan best zijn, dat voor het zoveelste jaar op rij een kijkbeurt van Home Alone moeten uitzitten tijdens de Kerstperiode, voelt als een ware horrorervaring, technisch gezien is het dat hoegenaamd niet. Wanneer je echter in diezelfde periode op zoek gaat naar een echte genre-prent, dan is het veld vaak heel dunnetjes bezaaid. “Black Christmas” wil daar tegenwicht voor leveren, met een zoveelste incarnatie van het gekende verhaal.

De opzet van een slasher-/wraakprent komt wel vaker voor en weet mij, net als heel wat potentiële kijkers steeds te lokken tot een kijkbeurt, maar helaas schept deze betiteling verwachtingen die de film niet ten volle kan waarmaken. Het slashergedeelte brengt de kijkers een plot dat te mager is om echt geloofwaardig te zijn en grijpt daarbij ook terug naar een fantasy-insteek, zonder afdoende achtergrond. Het wraakgedeelte daarentegen is dan weer best vermakelijk, maar wordt slechts op het einde van de speeltijd in de kijker gezet. Te kort helaas om een echt impact op het eindresultaat te hebben.

De acteerprestaties kunnen op z’n zachtst gezegd als vergeetbaar bestempeld worden. Niet zozeer omwille van hetgeen de cast ten tonele brengt, maar eerder omdat de verhaallijn niet toelaat om het menselijke aspect, de achtergrondverhalen en enige diepgang in de personages te stoppen. Verder dan wat clichématige invulling komt het jammergenoeg niet. Zelfs Cary Elwes himself lijkt een miscast voor de rol die hem werd toebedeeld en krijgt geen enkel moment de kans om echt te “acteren”.

Een bestaande prent van een nieuw jasje voorzien houdt altijd zekere risico’s in, omdat een vergelijking van kwaliteiten nooit veraf is. Akkoord : Het origineel van ‘74 benadert quasi de status van “Klassieker” en laat alle remakes ver achter zich. Maar wanneer deze nieuwe release ook de vergelijking met de gelijkaardige titel uit 2006 niet doorstaat, liggen conclusies kristalhelder voor de hand.

Natuurlijk kent het verhaal ook wat positieve elementen, zij het eerder beperkt. Zo worden niet alleen kanonvoer-personages geslachtofferd en worden de “bovennatuurlijke” krachten van de moordenaar(s) netjes beperkt tot aanvaardbare proporties. Bij momenten gedragen de personages zich zelfs bewonderenswaardig realistisch en geloofwaardig. Helaas is het allemaal ‘te weinig’ en ‘net niet’.

Nu winkels ons met allerhande kortingen om de oren slaan, kan voor een klein prijsje deze titel een aanlokkelijke aankoop lijken. Lekker het verstand op nul en meetellen met de bodycount. Voor de volle prijs is deze Bluray alleen voor echte verzamelaars weggelegd. Kon je hem niet met korting op de kop tikken, beter dan om even te wachten tot een zender deze uitgave van een tv-release voorziet.

The Hunt is zo’n prent, die nog voor hij eigenlijk verschenen was, wat uitgroeide tot een soort hype. Aan de hand van de trailer deden de wildste geruchten de ronde en lokte deze titel al de meest uiteenlopende reacties uit. Het zou een gorefest worden, het zou een satire worden op Battle Royale en consoorten, het zou voor controverse zorgen en nog zoveel meer. De makers van de film werkten dit gebeuren natuurlijk in de hand en genoten van elk moment. Uiteindelijk is deze productie van alles wat geworden.

Zobel mocht het roer van The Hunt in handen nemen. En als de naam Craig Zobel je niets zegt, trekt het je niet aan, ook voor ons deed zijn naam helemaal geen belletje rinkelen. Naast een handjevol regiewerk voor diverse series is deze regisseur een nobele onbekende. Het zal dus alvast niet op basis van zijn verdiensten zijn dat hij deze titel kreeg toegespeeld. Zelfs de cast waarmee hij aan de slag kon, steekt nergens boven middelmatige bekendheid uit. (met misschien een kleine uitzondering voor Hilary Swank) Maar dat neemt niet weg, dat hij er best wel een aangenaam geheel van wist te maken.

The Hunt maakt vanaf de eerste scènes duidelijk voor welk publiek de film bedoeld is. Zonder waarschuwing, zonder enige achtergrond of karakteruitbouw wordt het publiek wat lekkere gore en een mini-slachtpartij door de strot geduwd. En daarmee is meteen de toon gezet. Verwacht geen plotrijke storylines of diepgaande karakters, de verhaallijn moet het vooral hebben van de onwetendheid van de kijker en zijn of haar voorliefde voor bloed dat van het scherm afdruipt. Een ideaal anderhalfuur dus voor de gory halloweenkijkers.

Je beoordeling van deze film hangt dan ook sterk samen met de criteria die je hiervoor wil gebruiken. Het lijkt wel duidelijk dat een oorlogsfilm van Oliver Stone beoordelen op zijn komisch gehalte niet opgaat, zo gaat het dan ook met The Hunt. Wat je te zien krijgt houdt het midden tussen een slasher/horror en een actieflick, maar kan bezwaarlijk onder één van beiden gecatalogeerd worden.

De eerste helft van het plot is een simpele slachtpartij, waarbij geen tijd wordt verloren aan het voorstellen van personages of het stilstaan bij de achtergrond van het hele gebeuren. Lichaamsdelen, ingewanden, hersenen en bloed worden volop in het rond geschoten. En net wanneer je denkt dat je het nu wel allemaal gezien hebt, wordt het roer omgegooid en krijgen we een blikje achter de schermen van het hele gebeuren. En net daar komt de satirische insteek om de hoek loeren. Enerzijds krijgen we te maken met personages die door hun overdreven politieke correctheid iedereen gelijk gaan schofferen en anderzijds krijgen we een beeld van de slachtoffers die door hun eigen vooringenomenheid het onheil over zich hebben afgeroepen. De enige uitzondering op dit gebeuren is dan wel het personage van Betty Gilpin, maar enige uitleg blijven de makers zelfs bij de aftiteling nog steeds verschuldigd.

Dat The Hunt een cultstatus aangemeten krijgt, is net een brug te ver, maar het is op z’n zachtst gezegd een aangenaam vertier voor gore-liefhebbers met een vette knipoog naar genregenoten als Severance, Hard Target of Battle Royale. Een lekkere no-brainer in aanloop naar Halloween.