'100% Green-/Bluescreen'

Na Sky Captain en Sin City is 300 de laatste filmhit die vrijwel geheel voor een greenscreen is gefilmd. Hoe kijken de MM-leden tegen deze ontwikkeling aan?

Ikzelf vind het zeker een positieve ontwikkeling. Als filmmaker zijnde heb je vrijwel ongekende mogelijkheden om een eigen wereld te scheppen. Ook denk ik dat dit meer van de acteurs verg, zodat ze echt geconcentreerd zijn op hun tegenspeler en minder door de omgeving afgeleid kunnen worden.

Ik denk dat je je als acteur juist beter kan inleven op een set dan tegen een green-screen. Ik heb er overigens geen problemen mee, zolang ik maar niet kan zien dat er een green-screen aanwezig is.

In Sky Captain was het natuurlijk vaak overduidelijk te zien en was het gedeeltelijk prima, maar aan andere kant ook spuuglelijk. Het kan ook nogal kitscherig overkomen.

Vind de films met veel blue screen meestal bagger. De drijvende kracht in een goede film is toch meestal het verhaal en/of de stijl van de regisseur. De films die volledig voor een blauw scherm gedraaid zijn focussen zich over het algemeen te veel op makkelijk effectbejag.

Als ik de BS films op een rijtje zet (Star wars 2 & 3, Sin City, Sky Capatin) tel ik vrijwel uitsluitend zware onvoldoendes.

Tot nog toe gaat mijn voorkeur uit naar zo min mogelijk blue screen. Bij een Sin City werkt het nog wel, maar ergens onderbewust merk ik bij een film die blue screen geschoten is dat de achtergronden nep zijn, ook al zie ik het niet. En als de special effects verouderen zullen films met geheel blue screen ook snel verouderen. Daarnaast haalt het veel van de interessantste onderdelen van het filmen zelf weg. Filmen op locatie zal toch altijd leuker zijn dan voor een saai blue screen. Ook voor acteurs wel zo prettig.

Alles tegen een green-screen filmen lijkt me voor een regisseur ook ongelofelijk saai. Het lijkt me juist geweldig om naar locaties te gaan.

Op locatie schieten zal altijd mijn voorkeur hebben, ook al was het in Sin City eerder een voor- dan een nadeel.

Vergeet vooral '300' niet, aangezien die het perfecte voorbeeld is van de beperkingen van deze techniek. De achtergronden zijn vaak inhoudelijk leeg en ééntonig, waardoor de prent op dat vlak al veel aantrekkingskracht verliest.

De techniek zal in de loop der jaren ongetwijfeld geperfectioneerd worden en terloops een geslaagde prent voortbrengen, maar vandaag de dag zit dat er voorlopig nog niet in (op misschien 'Sin City' na).

Het niveau van detail in de 'buitenwereld' en op locatie blijft nog steeds groter, aangezien de mogelijkheid tot verkenning van de omgeving meer inspiratie kan opleveren; het voelt bovendien veel natuurlijker aan.

Dat is eerder een uitzondering op de regel, omdat het wat neppe effect wat deze techniek tot nu toe geeft wel bij Sin City past.

Het zijn inderdaad leuke hulpmiddelen om een film spectaculairder te maken en het visuele aspect verder open te trekken. Het nadeel is echter dat het "postwork" van uitstekende kwaliteit moet zijn, wil het een meerwaarde bieden. Als er iets is waar ik een hekel aan heb, dan is het wel zichtbare (en dus per definitie slechte) cgi.

Bij films als sin city en kinky kong mag bij het genre wel 'animatie' staan. Aangezien dit toch al bijna 100% tekenfilms zijn.

zolang het mooi is (300 - King kong) juich ik het toe,

bij starwarsII en dergelijke echter haak ik af.

'King Kong' was nochthans teveel van het goede. Waar het beest en New York prachtig werden weergegeven, viel op hoezeer de scenes op het eiland moesten onderdoen. Met name de dino's en insecten, die een regelrechte smet vormen op de kwaliteiten van WETA.

Wat betreft '300' is het nogal pijnlijk om zien hoe weinig aandacht er werd gegeven en hoe weinig inspiratie er schuilde in de achtergronden.