Unbreakable Kimmy Schmidt (Netflix)

https://pmcvariety.files.wordpress.com/2014/11/unbreakable-kimmy-schmidt.jpg?w=670&h=377&crop=1

Nieuwe serie van o.m. Tina Fey met Ellie Kemper in de hoofdrol.

Pilot was oké. Beetje typische 30 Rock-serie. Opzet is aardig, en de grappen zijn zoals je ze in 30 Rock ook hebt gezien. Bij vlagen wel origineel, maar over een paar jaar weet niemand meer precies waar het over ging omdat ze erg inspelen op de actualiteit, net als bij 30 Rock.

En Jane Krakowski is nog nooit grappig geweest. Niet in deze serie, niet in 30 Rock, niet in Ally McBeal.

Werd niet echt blij van de eerste afleveringen. Dit ga ik niet verder kijken.

Tina Fey is nooit grappig.

Onnodig negatief allemaal, dat commentaar. Ellie Kemper speelt geweldig als Kimmy; lekker naief, positief, schattig en toch met wat scherpe humor. Een soort Sue (The Middle) op 10 suikerklontjes. Jane Krakowski was in de pilot weinig te zien, komt die veel terug dan? Heb me er in ieder geval niet aan gestoord. Als het om Feelgood komedies gaat zijn zowel The Middle als The Goldbergs beter, maar dit is toch ook wel erg fijn. Waarom Amerikanen Tina Fey de hemel in prijzen is me al jaren een raadsel (vriendin Amy Poehler heeft wat dat betrereft veel meer talent), maar haar schrijfwerk is best ok. Bij lange na niet de beste komedie van het jaar, maar niet slecht.

Die aanstekelijke intro is niets minder dan ge-wel-dig;

Dat vond ik dan weer vreselijk, maar zo was t neem ik aan ook bedoeld

Je moet idd. wel een voorstander zijn van 't 'origineel,' Bed Intruder, om 'm volop te kunnen waarderen.

Ik deel jullie enthousiasme echt niet. Vreselijk irritant gedoe.

(bed intruder was overigens wel epic)

Uit verveling afgelopen weekend maar eens het hele seizoen gezien en het is me eerlijk gezegd reuze meegevallen, aangezien ik een afgezaagde comedy verwachtte.

De opzet is leuk en Ellie Kemper speelt met het nodige enthousiasme haar rol, waardoor het aanstekelijk is. Wel is de humor bij vlagen erg flauw, maar door de opeenstapeling van gebeurtenissen lag ik geregeld in een deuk. Alleen jammer dat de laatste paar afleveringen iets minder zijn.

Desondanks ben ik wel benieuwd naar het tweede seizoen.

Ook ontdekt na The Last Man on Earth. Die series hebben een fijne speelduur om lekker in een avondje te kunnen binge watchen. Zelfs al hou ik eigenlijk niet zo veel van komedie.

Maar Unbreakable Kimmy Schmidt is gewoon leuk. Ellie Kemper zet een leuk personage neer dat prettig grenst aan het irritante en het aanstekelijke. Scherpe dialogen. Lekkere felle kleurtjes. Plotjes zijn leuk bedacht en weten net iets meer te bieden dan alleen de aanzet vormen tot flauwe grappen.

Ik weet niet of het een goed iets is, maar ik zit hem al vanaf de allereerste episode continu te neuriën.

Eerste seizoen 3.5*

Aanstekelijke mix van satire en feel good comedy. Kimmy Schmidt is een leuk personage als het naïeve ex-sektelid dat haar nieuwe leven in de moderne jungle blijmoedig probeert vorm te geven. Ellie Kemper weet haar neer te zetten als een expressieve jonge vrouw waarvan je elke emotie op haar gezicht terug ziet komen. Tituss Burgess is even geestig als de nichterige drama queen die vooral om zichzelf en zijn eigen behoeftes geeft. Leuk hoe het op een speelse manier met platgetreden clichés van de sitcom speelt en er vervolgens een geheel eigen draai aan geeft. Verwacht dus ook veel verwijzingen naar andere grote series en films die zich in New York afspeelden.

Voornaamste pluspunt is dat het volzit met idiote bijrollen die gespeeld worden door (ex-) leden van Saturday Night Live. Elke aflevering is opgezet als een sketch waarin Kimmy nieuwe idiote mannen op haar pad vindt die doorslaan in hun narcistische gekkigheid. Ook esthetisch is het genieten geblazen met de vele vrolijke kleurtjes en overdreven mooie locaties. Zelfs een shitty appartement wordt in het universum van Kimmy nog tot een visitekaartje voor leven in het multiculturele New York.

Wel denk ik dat de serie bloedirritant kan zijn voor sommige kijkers. Het is zeker geen middle of the road met voor elk wat wils, maar de komedie is consequent hyperactief luidruchtig en het zit vol met quasi-hippe verwijzingen naar populaire fenomenen. In die zin weet je vanaf de allereerste episode al of de stijl en sfeer in jouw straatje passen. Vooral de moeite waard voor mensen die smachten naar een gezonde dosis suikerzoete vrolijkheid van dertien afleveringen lang gezamenlijk komisch talent van scherpe schrijvers en ijzersterke komische acteurs.

Groeit wel deze serie zitten een paar geweldige grappen in.

“1996 called. It wants its clothes back.” – Xanthippe

“2090 called. You’re dead and you wasted your time on Earth.” – Kimmy

Fijn eerste seizoen! Laatste paar afleveringen (buiten NYC) vond ik iets minder, maar de uberflauwheid van de grappen plus de snappy montage werken erg goed

Tweede seizoen mist een beetje 'de spanning' van wereldvreemde Kimmy nieuw in New York. Maar de typetjes en grappen zijn onverminderd leuk. Heerlijk cheesy.

En seizoen twee zit er op. Op zich weer prima, maar dat de afleveringen nu langer duren vind ik iets minder.

Dit seizoen gaat meer in op de nasleep van Kimmy en haar opgesloten situatie; het is te merken dat ze nu meer last ervan krijgt. Qua verloop zitten er een paar interessante situaties in, alleen jammer dat Tina Fey zichzelf een gastrol heeft toebedeeld.

Verder is het weer lachen geblazen met de vele woordgrappen die je om de oren vliegen en Titus Andromedon blijft geniaal. Om vooral Ellie Kemper niet te vergeten die onvermoeibaar lijkt in haar naïviteit. Overigens belooft de cliffhanger weer veel goeds voor seizoen drie.

Eerste teaser van het nieuwe seizoen (Titus doet zijn inner Beyoncé): Unbreakable Kimmy Schmidt - Season 3 | Teaser [HD] | Netflix - YouTube

S4 3*

Het laatste seizoen van deze feministisch correcte Amélie Poulain in New York. Net als in het vorige seizoen schippert de serie tussen vrolijke, suikerzoete relatieperikelen en keiharde satire. Dit moet dan ook wel het seizoen zijn waarin fouten mannen de volle laag krijgen. Zoals in 'Party Monster: Scratching the Surface', waarin ene DJ Fingablast een soort 'Making a Murderer' maakt over de sekteleider (Jon Hamm) waar Kimmy zoveel mee had te stellen. Of de grimmige #metoo-spoof waarin Mr Frumpus tijdens audities zenuwachtige acteurs dwingt om het pielemuisje van een handpop aan te raken. Om ze daarna alsnog genadeloos af te wijzen voor de nieuwe rol. Incidenteel is het echt heel sterk, maar de vaste personages hebben uiteindelijk weinig interessante verhaallijnen. Gedoe rond een tech-startup. Kimmy schrijft een kinderboek en heeft een trauma. Titus regisseert schooltoneel, schrijft een pilot voor een TV-serie en probeert nog altijd Mikey terug te krijgen. Jacqueline moet dealen met haar nieuwe economische situatie en Lilian is nog altijd in oorlog met gentrification. Misschien is de one-off episode 'Sliding Van Doors' - waarin alle karakters zich opeens anders tot elkaar verhouden door hun alternatieve lotsbestemmingen - een leukere seriefinale dan het daadwerkelijke slot. Het gevoel bekruipt me dat de schrijvers ook niet goed wisten wat ze met de personages aanmoesten en er maar zoveel mogelijk verwijzingen naar popcultuur inschreven.