Everybody Wins (1990)

Wat een farce, op het eerste kwartier na alleen maar ellende. Plot is zo cliché als maar zijn kan. Waarschijnlijk hebben de makers dat op 1/4e van de draaiperiode ook ontdekt en besloten het verder maar niet meer uit te werken. Chaos.

Op zich een aardig noir-ish verhaal over een stoere man die valt voor een femme fatale, met Nick Nolte die goed in die sfeer past en de mooie Debra Winger die voluit gaat, maar de overdreven en geëxalteerde manier waarop het personage van de laatste zich al vanaf de eerste seconde gedraagt zou voor de eerste al voldoende reden moeten zijn om zich gillend uit de voeten te maken. De film blijft daarna hangen in vage scènes, onduidelijke motivaties, half ingevulde personages, toneelmatige woede-uitbarstingen en een bizarre deus ex machina (of beter gezegd vrachtwagen ex machina), en ik kon gewoon noch voor de moordzaak noch voor de personages ook maar enige interesse opbrengen. Pas op het einde komt er iets van licht in de film, op het moment dat Angela op het strand het gevoel beschrijft "that everything is possible and impossible at the same time. [...] This is what I live with all the time," maar dan is het al veel te laat. Onduidelijk hoe deze mislukking uit de koker van één van de grootste Amerikaanse toneelschrijvers van de twintigste eeuw heeft kunnen komen.