Deadly Virtues: Love.Honour.Obey. (2014)

De poster bij deze Thriller/Horror film sprak me aan en mede daarom heb ik deze film van onze Nederlandse regisseur Ate de Jong dan ook gekeken. Het best harde en grove verhaal (draait om wraak), welke vrijwel direct begint, wist me in ieder geval te boeien en te vermaken. Maar voor mij als liefhebber van zieke horrorfilms, hadden de martelingen (o.a. het afknippen van vingers) en het vernederen (o.a. door het vastknopen) nog explicieter en harder in beeld gebracht mogen worden, want nu vond ik het niet echt schokkend of heftig terwijl het er natuurlijk wel hard en grof aan toeging. Ondanks dat het verhaal maar eigenlijk draait om drie personen (het koppel Tom en Alison met een tragisch verleden en in de indringer Aaron) en het zich hoofdzakelijk afspeelt in het huis van het koppel Tom en Alison, werd het nergens echt saai of langdradig. De wending in het verhaal vond ik best goed (het verklaart dan tevens de aanleiding voor de indringer) en het einde zelfs sterk en hard, hoewel het misschien wel wat overdreven was (zeker m.b.t. het reageren van Tom). Wat indringer Aaron deed bij het koppel verdient natuurlijk zacht uitgedrukt niet de schoonheidsprijs, maar de echte smeerlap was natuurlijk Tom. Van de voor mij onbekende cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar ze deden het wel goed en overtuigend en Megan Maczko vond ik best een aardige verschijning om te zien. Wat dat betreft is het jammer dat er van haar maar weinig bloot te zien is, terwijl er meer dan genoeg mogelijkheden voor waren. Gewoon een lekkere harde Thriller waar ik geboeid (leuke woordspeling bij deze film ) naar heb zitten te kijken.

Een belachelijk plot, een slappe zak aardappelen als psycho, audiovisueel een grijze muis, en martelingen die slechts met gaapjes onthaald kunnen worden door iedereen die een beetje horror gewend is. Zodra er gemarteld wordt draait de cameraman braaf zijn cameraatje de andere kant op. Flauw voor een film die zich toch grotendeels focust op het torture/vernedering thema. Hard of verontrustend werd het dan ook nergens, een beetje hilarisch was het dan weer wel. Met name dankzij het bespottelijke einde. Zie deze film meermaals vergeleken worden met Funny Games, maar zelfs dat is een meesterwerkje vergeleken bij deze lauwe troep. 1* voor een af en toe aardige soundtrack.

Het internationale uitstapje van de Nederlandse regisseur Ate de Jong pakt vooral zoutloos en ongemotiveerd uit. Het concept van een home invasion is bovendien al talloze keren overgedaan en het gebrek aan risico in het geval van Deadly Virtues zorgt ervoor dat het geen blijvende indruk zal maken tussen zijn concurrenten. Op inhoudelijk vlak proberen de makers te profiteren van de opgevoerde psychologie, maar dat komt eerder eenvoudig en onovertuigend voor de dag. De typetjes van de personages liggen er namelijk te dik bovenop en het acteerwerk oogt gemaakt en houterig. Enkele sporadisch gemene momenten zorgen voor wat leven in de brouwerij, maar ik vond het verder vooral vluchtig en ongeïnteresseerd in elkaar gezet.