A Covenant with Death (1967)

Vengeance is mine, sayeth the Lord. Een van de weinige dingen die met het geloof meekomen die ik als universeel zinvol beschouw - dat wraak iets is dat je aan anderen moet overlaten. Als film is dit wel een wat archaïsch iets - het komt meer over als een toneelvoorstelling van iets van kort na Shakespeare, zonder zijn taalkundige talent maar ook ver verwijderd van de toneelgebruiken van nu, en helemaal van hoe een film werkt. Toch, de moraal is vrij tijdloos, al kost dat moeite. Maar dat kost het vandaag de dag nog steeds elke keer bij dit soort onderwerp. Nee, het is niet strafbaar als je geen 'gentleman' bent, en dat iemand je een vervelende vent vindt is geen geldige reden voor de doodstraf. Jammer dat Hackman maar een klein rolletje heeft - want voor hem keek ik, al is het dan maar voor de twijfelachtige eer om alle films waar hij aan meegewerkt heeft af te kunnen vinken. Toch verdient deze film het eigenlijk gewoon om gezien te worden, want het onderwerp is ook vandaag nog net zo actueel als zowat zestig jaar geleden toen de film uitkwam, en ruim honderd jaar geleden waar de vertelling in past. Want is het recht ondertussen gelijk voor iedereen? Ik ben bang van niet. Laat iedereen die zich uitspreekt voor de doodstraf eens naar deze film kijken. En iedereen die vindt dat gevangenisstraf de samenleving maar geld kost. En al helemaal iedereen die vindt dat rechtszaken overbodig zijn, omdat je wel aan iemand's huidskleur kan zien dat hij schuldig is. En dan niet gewoon kijken, maar zoals in A Clockwork Orange. Ik heb wel paperclips.