Shadows in the Night (1944)

Derde uit de serie Crime Doctor films met Warner Baxter in de hoofdrol als ‘crime doctor’ Robert Ordway. Deze whodunit speelt zich af in een sfeervolle villa aan de westkust, die hoog uittorent boven de klippen, en waarbij scenes zich effectief afspelen op buitenlocaties. Prima scenario dat me de hele film lang liet meeraden. Fijn om Nina Foch aan het werk te zien als ‘mooie vrouw op de rand van waanzin’ - één van de weerkerende thema’s in jaren veertig film noir. Warner Baxter combineert zijn skills als psychiater en speurder om het zich aandienende mysterie te ontrafelen. Net als in voorganger Crime Doctor's Strangest Case (1943) krijgen we in deze film te maken met het mysterie van dromen, nog zo’n Freudiaanse liefhebberij van de jaren veertig. De comic relief met de lijkschouwer blijft beperkt tot een aanvaardbaar minimum De uiteindelijke ontknoping lijkt wel wat ver gezocht, maar dat heb je wel vaker met dit soort films. Vooral is het genieten van de sfeervolle wijze waarop het verhaal in beeld wordt gebracht door Eugene Forde en cameraman James S. Brown. Heel wat scènes spelen zich af in het duister, met low key belichting. Prima B-film.

Door Bobbejaantje hierboven al uitstekend samengevat. Als mijn waardering nèt wat minder is komt dat door de hoofdrol: Warner Baxter is één van de meer vergeten Oscarwinnaars (voor de beste hoofdrol in In old Arizona uit 1930) en komt over als een iets minder minzame en veel minder expressieve versie van Ronald Colman; hij doet het hier adekwaat, maar is niet iemand die me meesleept, zodat voor mij het voornaamste belang in de plot en de algemene sfeer moet liggen, en gelukkig zijn die allebei dik in orde, met een aardige lijst van verdachten (inclusief de altijd suspecte George Zucco) en een fraai hotel met veel kamers, geheime gangetjes en uitzicht op zee. En Nina Foch (die me hier af en toe aan Dorothy Lamour doet denken) is zoals altijd om óp te vreten (maar dan geheel in het nette).