The Gypsy Moths (1969)

If we lived here, we'd be home now! Small town blues. Het stereotype verhaal van een stel uit de klei getrokken yokels, die er at their extreme detriment achter komen dat je de yokel wel uit de klei kan trekken, maar de klei niet uit de yokel. Sterk spel van Hackman, en ook van een nog veel oudere filmheld als Lancaster. Of van een Bonnie Bedelia, nog op puberleeftijd. Dat zet toch wel duidelijk wanneer de film speelt, als het gebrek aan mobieltjes dat al niet had verraden. Sowieso wellicht het grootste mysterie in het narratief, hoe het toch kon zijn dat zo'n menigte de hele tijd geboeid blijft terwijl er minutenlang niets gebeurt terwijl het vliegtuig de parachutespringers weer naar de hoogte tilt - en je daarna op zijn hoogst met een erg sterke verrekijker ziet wat er nou echt gebeurt. Ik zou na een minuut m'n geld al teruggevraagd hebben. Als drama daarmee wel volstrekt ingehaald door de tijd van nu, en de moraal die volgens mij toch bedoeld was - die van de yokels - komt er nauwelijks meer uit. Jammer, want die is toch vrij tijdloos, en geldt ook in ons land voor iedereen die bijvoorbeeld in Friesland of Groningen opgegroeid is. Alle carrierekansen die je maar wilt, behalve dat je die mestlucht nooit echt van je klompen af krijgt. Ja, als je in zo'n dorp geboren bent dan is alles beter, hoe kort de horizon daarvan dan ook is, en ook als die met 200 mijl per uur op je af komt. Wel begrijpelijk, want echt alles is welkom om maar aan die dodelijk saaie voorspelbaarheid, die gezapigheid, die overwelmende spruitjesmeur te ontsnappen. Maar geloof me, je kan ook ergens ànders bij de supermarkt gaan werken, in Portugal of Frankrijk, FTW. Choose life. En boven alles, zorg dat je niet in zo'n film als dit terecht komt. Er is zoveel meer dan wat dit misbaksel aan moraal te melden heeft.