Euphoria (2017)

Ondanks de sterrenbezetting een tegenvallende film over twee zusters, die van elkaar vervreemd zijn, en over vrijwillige euthanasie. Regisseur Lisa Langseth benadert de problematiek nogal kil en afstandelijk. Van enige empathie is geen sprake. Zware kost. Alicia Vikander is een vaste keuze van Langseth voor de hoofdrollen in haar films.

Na elkaar geruime tijd uit het oog te hebben verloren gaan zusses Emilie [Eva Green] en Ines [Alicia Vikander] er samen even tussenuit. Ines is geschokt wanneer blijkt dat de ernstig zieke Emilie heeft gekozen voor een verblijf in een retraite waar een persoonlijke metgezel [Charlotte Rampling] Emilie zal helpen om onder haar eigen voorwaarden op een vredige wijze een einde te maken aan haar leven. Een veelbelovend basisgegeven dat echter niet lijdt tot het dramatische vuurwerk dat je gezien de sterke cast zou verwachten. Fraai gefilmd en niet onaardig, maar toch wat teleurstellend.

Het idee is beslist interessant, maar de uitwerking nogal mat - en ook wat weinig origineel, het komt grotendeels toch wel neer op een wat luxere variant van Soylent Green (1973) - al is het dan zonder het aspect van de voedselverzorging. En dan ook nog, het idee om het verhaal op te hangen aan de twee van elkaar vervreemde zussen was wellicht gewoon een brug te ver. Visueel is het maar matigjes, het centrum zelf ziet er wel uit als een prettig park maar om nou te zeggen dat er een geniale DoP aan het werk is gaat toch ook te ver, en de dames lopen er beslist ook niet feestelijk bij. Misschien logisch in de context, maar dat maakt het nog niet tot zoet kijkvoer. En ik vond de soundtrack ook nogal zagerig. In het onderwerp vond ik Plus que jamais (2022) veel interessanter.