See You Next Tuesday (2013)

De film opent met een statisch beeld. We zien hoofdpersonage Mona die de camera inkijkt alsof ze in trance is. Het lijkt een foto ware het niet dat ze af en toe met haar ogen knippert. Als de begincredits eindigen en de muziek stopt blijft Mona nog even roerloos staan en draait zich dan plotseling om alsof ze weer instapt in de werkelijkheid. Mona beweegt zich in twee werelden. Een idyllische fantasiewereld en de smerige werkelijkheid van het dagelijkse bestaan waarin zij zwanger is en geen man heeft. Het begin is niet onaardig en biedt hoop op een film waarin de registers van mooi drama, waanzin, absurdisme en komedie eens lekker worden opengetrokken. Helaas is See You Next Tuesday niet de film waarop ik hoopte. Na het intro volgt een vervelende film bevolkt met vervelende personages. In de langdurende anderhalf uur die volgt ontmoetten we depressieve, verslaafde, egoistische, onevenwichtige, kortzichtige en vooral zeer zeikerige vrouwen die meestentijds met veel geschreeuw blijk geven van hun geweldige aanwezigheid. Al deze ellende openbaart zich in een warrig script dat zich voortsleept van crisis naar crisis. In al het crisisgeweld gaat het verhaal volkomen tenonder. Het verhaal krijgt geen voet aan de grond tussen al het lege gebrabbel en geschreeuw van de personages. Juist in een constellatie met neurotische, zelfingenomen, lethargische en luidruchtige personages is een strak gekaderd verhaal nodig om de boel niet te laten ontsporen. Nee dus. Het zou misschien allemaal nog te verhapstukken zijn als de maker er wat zelfspot of humor in zou gooien. Ik heb echter geen humor of relativering kunnen ontdekken. See You Next Tuesday is een vervelende film met hele vervelende personages. Absoluut geen komedie. Wel een grote bron van irritatie. See You Next Tuesday is trouwens verhullend taalgebruik voor het woord cunt. En dat woord is de perfecte titel voor zo’n kutfilm.