Good (2008)

Matige film over hoe academici meegesleurd werden door de ideologie van Nazi-Duitsland. Een van de problemen is dat de hele film Engels gesproken is. Wanneer een van de hoofdpersonages dan ook nog een dialect meebrengt (Jodie Whittaker) wordt het er niet beter op. Viggo Mortensen en Jason Isaacs doen hun best, maar kunnen deze film niet redden. Jammer, want het thema is best interessant.

Ongetwijfeld met de beste bedoelingen gemaakt, maar tamelijk voorspelbaar. Alleen Jason Isaacs (tevens één van de executive producers, en ook in het echt Joods, dus de materie zal hem extra hebben aangesproken) maakt het meeste van zijn mogelijkheden als "de Joodse vriend". Viggo Mortensen zelf speelt misschien wel iets té onderkoeld. Bovendien zitten er veel gaten in het verhaal. Zo moeten we de scheiding tussen Mortensen en zijn vrouw opeens zijdelings vernemen (als hij zijn ex-schoonvader op een receptie ontmoet), en je zou verwachten dat je iets zó belangrijks toch wel in een scène uitgebeeld krijgt, maar nu is het net of die scène gesneuveld is bij het schrijven of het monteren – en als je je gaat afvragen waarom er een gat in de plot zit word je dus duidelijk op een storende wijze afgeleid en zit je niet echt "in" de film. Het sloteffect vind ik wel mooi : Mortensen denkt de hele film door dat mensen uit zijn omgeving aan het zingen zijn, maar dat is dan inbeelding, en in het vernietigingskamp hoort hij Joden dat lied ècht zingen, en hij beseft : "Dit is de werkelijkheid" – net zoals ook zijn hoop dat het allemaal wel mee zou vallen" niet de werkelijkheid was. Aardige metafoor, en een verrassing die ik niet zag aankomen. Maar dan eindigt de film opeens, midden in het kamp, en ik snap wel dat het drama voltooid is omdat de bewustwording van Mortensen getoond is, maar het einde is zó abrupt dat het toch ernstig afbreuk doet aan wat voorafging. Met Engelse acteurs die Duitsers spelen maar gewoon Engels blijven spreken heb ik nooit zo'n moeite : dat is nou eenmaal de prijs die je betaalt, en als het om een "serieuze" film gaat als deze heb ik er al helemaal geen problemen mee.  

Een film waar ik toch iets meer van verwachte, al was het maar vanwege de aanwezigheid van Mortensen. Maar waar ik dit karakter en diens geschiedenis vooraf niet kende heb ik niet de indruk dat ik iets mis en heb ik ook absoluut niet trek om me er na de tijd nog in te verdiepen. Tja, wat is überhaupt de insteek van deze film geweest? Waarschijnlijk het beeld van de gewone man, geen intenties tot welke vorm van kwaad, niet zwaar uitgesproken maar ook zeker geen voorstander van de Nazi partij, zelfs met joodse vrienden, om vervolgens via een omweg toch onderdeel te worden van wat er allemaal heeft gespeeld. Hoe dan vragen mensen zich dan af...nou, zo dus. Maar dat wisten we toch wel...? Uiteraard blijft het interessant om dergelijk mechanismes aan het werk te zien. Maar waarom dan in Godsnaam zo'n slapzak als Halder? Wat een afschuwelijk oninteressant figuur met die kutkinderen van hem en een vrouw en moeder om stapelgek van te worden. Het valt hem nog te prijzen dat hij die studente weet te schaken maar daar is ook alles mee gezegd. Wat een padvinder, wat een sul, hoe hij dat met dat treinkaartje ook aanpakt is te stom voor woorden. Waarom vraag je om een retour? Verschrikkelijk dom! Dan de terugkeer van dat liedje, iets dat uit te staan heeft met het einde maar echt boeien doet het me dan allang niet meer. Dan de constant terugkerende discussie tussen Halder en Maurice, meerdere malen komt het tot een uitbarsting waarop John spijt betuigt en uitlegt hoe de vork in steel zit, waarop Maurice soort van vergeeft en het afsluit om anderhalve zin later weer op zijn achterste poten te staan met een kwaad gezicht. En dat meerdere keren. Tsja... Als er dan pluspunten zijn dan is dat toch wel Isaacs die het beste er van maakt. En het einde in het kamp wordt best aardig gebracht. Maar het is to little to late in een film gedomineerd door een saai karakter. Daarom wat mij betreft ook geen voldoende.