Chakushin Ari Final (2006)

Kan eigenlijk weinig aan de recensie van maxo toevoegen. Vond dit deel stukken minder dan deel 2. Het duurt ook allemaal wat lang. De kills hadden van mij veel beter in beeld gemogen. De spanning voor een moord wordt wel leuk opgebouwd. Het telefoondeuntje krijg ik nu ook niet meer uit mijn hoofd, dus dat hebben ze goed gekozen. Soms werd het een beetje clownesk, zoals die jongen die veren uitspuugt en dood neervalt. Dat neemt heel veel kracht weg Sowieso dat hele computerscherm en de gezichten die veranderen als er met de muis overheen wordt gegaan heb je na 2 keer wel gezien. Dat bleven ze maar herhalen. Ook dat heel Japan opeens de handen ineen sloeg om te helpen via de computer. Alsof iedereen in dit fabeltje zou geloven. Het werd te ongeloofwaardig. Ik dacht ook dat dat wezen vernietigd was, maar het moest natuurlijk weer slecht eindigen met die dove jongen. Deel 4 kan dus helaas ook gewoon weer gemaakt worden. Ik ga er niet meer naar kijken, ben er een beetje klaar mee.

Langharige spookkinderen en mobiele telefoons waren kennelijk nog niet Japans genoeg, want hier komen ook oersaaie clichés langs als schoolkinderen die elkaar uitmoorden en hip gedoe met computers. Dat zou nog gewerkt kunnen hebben als het de ironische verteltoon had van zijn originele werk. Maar nee, we moeten het doen met een verwaterde versie van de sequel. Dus hier weer een zielloos stuk middelmaat waarbij het zichzelf bloedserieus neemt met misplaatst melodrama. Ze hebben het zelfs voor elkaar gekregen om nog slechtere acteurs te casten en met nog lelijkere special effects te komen.

Regisseur Manabu Asou stuurt dit slot op de Japanse horrortrilogie een andere richting in, waardoor het zich ontpopt tot een simplistisch vormgegeven slasherfilm. Meer moordpartijen en minder inhoudelijke ambitie zorgen voor een positieve vooruitgang ten opzichte van de voorganger, ondanks de uiterst beperkte computereffecten. Het acteerwerk is daarnaast niet best en dat levert een saai laatste halfuur op, maar de aanloop bevat genoeg gebeurtenissen en tempo om dat enigszins te compenseren. Het is jammer dat Asou weinig gevoel heeft voor spanningsopbouw en sfeeropzet, anders had dit deel zich zomaar kunnen meten met de inspanning van Takashi Miike. In een hoop opzichten voelt Final overigens aan als een vluchtig in elkaar gedraaide cashgrab, maar het kijkt wel aanzienlijk makkelijker weg dan het tweede hoofdstuk.