Murder by Contract (1958)

Dit is niet veel minder dan een meesterwerk. Als in een alternatief universum iemand als Antonioni in de VS terecht was gekomen en low budget studio films had gemaakt was het iets als Murder By Contract geworden. In alles een heel dwarse film. Gesteund door Vince Edwards, een sportieve atletische acteur die precies de toon vind om in deze stijloefening te acteren. Daarbij komt nog een voor Hollywood begrippen voor die tijd erg ongewone soundtrack met elektrische gitaar. Cameraman was ook niet zomaar iemand, namelijk Lucien Ballard, later bekend van films van Sam Peckinpah (The Wild Bunch) en ook werkte met von Sternberg, Boetticher, Stanley Kubrick en Samuel Fuller. Ben Simcoe schreef de film op basis van een boek samen met de blacklisted Ben Maddow die wel iets had met dwarsigheid en ook meewerkte aan The Wild One en Johnny Guitar. Super stijlvol, veel van de actie is buiten beeld en soms onderkoelde ongrijpbare humor. Psychologisch uitdagend en zijn tijd een aantal jaren vooruit. Gewoon gemaakt voor een studio en voor Shadows wat in de VS een revolutionaire film was. Mijn favoriete noirvember film tot nu toe en zoveel betere films zijn er in het Hollywood van de jaren '50 niet gemaakt.

Het begint goed. Maar de huurmoordenaar die dagen lang zijn 'begeleiders' om de tuin leidt om dan opeens de benen te nemen tijdens een cinemabezoekje en ze dan gaat achtervolgen om te weten te komen of zij zelf niet achtervolgd worden en hij tenslotte erachter komt dat het doelwit een vrouw is en hij daar zo'n probleem van maakt... het woord 'onzinnig' komt in me op (en je ziet het natuurlijk van ver aankomen dat de vrouwelijke agente neergeschoten is i.p.v. de pianiste). Toch is het tussendoor nog wel genieten van de laidback soundtrack, de heel leuke en interessante dialogen / monologen en ook de finale mag er zeker zijn. Al met al een interessante film, of een interessante mislukking, zo u wilt. Een zes.

Schitterende misdaadfilm. Het is één van die films die het moet hebben van een existentialistische insteek. Het hoofdpersonage praktiseert een filosofie die het hem toestaat om mensen te vermoorden bij wijze van zakelijke transactie. Het is zeker niet de enige film van deze soort uit dit tijdperk. In de film wordt dit uitgangspunt excellent ondersteund door de soundtrack geschreven en uitgevoerd op gitaar door Perry Botkin. De score van Botkin doet me denken aan de soundtrack van The Third Man die ook een gelijkaardig effect had. Met een standaard orkestrale soundtrack was dit nooit gelukt. En met dank aan de budgettaire beperkingen. Onder meer hierdoor komt de film mij modern over. Dat, en ook het feit dat er in 1958 al televisie met afstandsbediening blijkt te bestaan . De film heeft absoluut een goed uitgewerkt plot met enkele originele wendingen. De acteerprestaties zijn prima: met de juiste intensiteit en attitude. De belichting is modaal dus geen visueel spel met licht en schaduw zoals in A-films. Ook weer: het gaat om een low budget film. Wel is het genieten van de stadsgezichten van L.A. eind jaren ‘50.