Aguirre, der Zorn Gottes (1972)

Ik zit al meer dan tien jaar op MM en al meermaals kruiste mijn weg de film Aguirre. In de kwisjes, vaak getipt, vaak in de tops. Het bewijst dat deze nochtans vrij bescheiden film een solide fanbasis heeft. Herzog is een gepassioneerd cineast, en ter plekke in Peru een lowbudget gaan filmen was een vrij avontuurlijke onderneming. Toch vond ik het geen hoogvlieger. Het verhaal heeft niet zoveel om het lijf en was me welbekend: het zoeken naar het Eldorado terwijl de Spanjaarden alleen maar horror en wanhoop vinden in het woud is niet nieuw. En meer vertelt de film ook niet. Aguirre vindt uiteindelijk zijn eldorado : macht en glorie. Een recurrent motief in alle vertelsels over de conquistadores. Ook Conrad's "Heart of Darkness" kwam bij me op maar het kan best dat Conrad zijn inspiratie daarvoor zelf heeft opgedaan bij de Spanjaarden. Maar Herzog heeft lak aan de historische feiten. Waar het hem om draait is de algehele sfeer. Indrukwekkender dan het verhaal vond ik het visuele. Met zijn minibudget wist Herzog alles groots in beeld te brengen: of het nu bossen zijn, de tocht op de rivier of het enorme vlot, het gaat imponeren. Voeg er nog de rauwe kop van Kinski bij en het plaatje is volledig. Voor mij soms te minimalistisch om er echt een topper van te maken.

Na Rossellini (en eerder al Peckinpah, Truffaut, Sirk, Wilder enz.) is Herzog het volgende onderwerp van een regisseurscyclus uit mijn grote stapel nog te bekijken DVD's en Blu Rays. Ik had 7 Herzogs gezien, dat gaat naar een kleine 20 als ik klaar ben. Gelijk maar met een film begonnen die zo legendarisch is dat er al wat meer van wist dan de meeste films die ik niet zag. Ik kan zo wel 25 films opnoemen die zwaar door deze film beïnvloed, zeker nu ik 'm eindelijk gezien heb. Het aardse en het ruwe en eigenlijk ook het compacte (de film was over voordat ik er erg in had) contrasteren zo heerlijk met het grote verhaal. De aanblik van dat grote vlot waarop alles waar de conquistadores waarde aan hechten. De schitterende openings en eindscene. Een film om vaak naar terug te keren ook.

Lang opzij laten liggen vanwege de stills die me niet aanspraken. Toch maar gekeken en ik moet zeggen dat het mij niet veel doet. De beelden zijn al wel mooier dan de foto's, maar het voelt enorm gedateerd aan en heeft een ruwe stijl die me niet meteen aanspreekt. Het kruipt ook nooit onder het vel helaas. Er zit wel potentie in en ik kan me voorstellen dat de film mensen aanspreekt. Het is een wat eigen filmstijl. Maar ik ben er niet veel mee helaas.