Joe... Cercati un Posto per Morire! (1968)

Met name naar het einde toe is dit aardig, maar ik heb me er met moeite door gesleept. Jammer, maar helaas... 2*

Deze net zitten kijken en deel uitmakend van één van de Arrow boxen. Behoorlijke spaghetti western van Carnimeo met Hunter in aardige hoofdrol. Van rol naast Wayne in de klassieker The Searchers naar rol van Jezus naar spaghetti westerns is een opmerkelijke en niet bepaald een teken dat je carrière helemaal goed is verlopen, desalniettemin heeft Hunter nog steeds een brok charisma met zijn blauwe, priemende ogen en weet hij het scherm met gemak te vullen. Lulli is voor de verandering een keer geen boef, maar aan de goede kant van de wet, al keert hij na het aardige begin niet meer terug. Het zijn hier echter de dames die vooral indruk maken: Petit is groots in haar schoonheid en kan ook nog aardig acteren, al heeft ze een super overbodige naaktscene, die bij mij eerder een lachbui veroorzaakte dan opwinding. Serieus, je bent met een groepje ruige mannen op stap en dan ga je midden in de nacht, in een beekje, in een verder verlaten bos, eventjes lekker bloot zwemmen, want dat is logisch? De groep waarmee Hunter en Petit op weg gaan om haar man te redden, bestaat uiteraard zoals dat in dit soort van films gaat, uit een gemêleerd gezelschap, inclusief een tricker happy priester en de onvermijdelijke Pazzafini, nou wanneer je die bij je hebt hoef je verder geen vijanden te hebben. Redelijk amusant Italiaans werkje met vaak niet alle daagse locaties en muzikale score van veelvraat Gianni Ferrio, die in zijn hoogtijddagen wel 30 scores per jaar afleverde, inclusief het titellied gezongen door Julia de Palma en hier in de film geplaybackt door de beeldschone ex-miss Italia Daniela Giordana. Tegen het einde duurt het vuurgevecht wel erg lang, maar verder een niet onaardige actierijke en mooi in beeld gebrachte Italiaanse western. Niet slecht! Een mager zeventje, nou vooruit 3,5 ster.