Charlie Bravo (1980)

Bizonder amateuristisch aandoende oorlogsfilm waarbij ik geregeld onbedoeld in de lach schoot. De vuurgevechten klonken ook alsvan met klapperpistolen. Het acteerwerk was ook niet al te best. Vele handelingen kwamen ook nogal knullig over. Ontegenzeggelijk een film van B niveau, en had de film met ook enkele merkwaardige (misplaatste) scenes meer weg van een rariteit dan van een serieus te nemen oorlogsfilm. Met dat perspectief was de film ook weer niet onaardig, alsof je een beetje in het ootje werd genomen. Een zonderlinge leukigheid, zoals de film evenwel waarschijnlijk niet bedoeld was. Die slotscene ook: Tijgerend naar het bootje toe, i.p.v. opschieten. Al bracht de film ermee wel een niet verwacht einde...

‘Vroeger’, nouja, begin jaren-70 of zo, kon je bij de sigarenboer zogenoemde ‘oorlogsboekjes’ vinden - een soort kwajongens-variant van de boeketreeksjes wellicht, met titels als ‘het verloren schip’ of ‘de verdoemde commandant’. Veel stoer gedoe, veel schieten, misschien iets over loyaliteit. Maar niet veel meer dan dat, en dat kon ook nauwelijks want meestal waren die dingen vrij dun, een blaadje of vijftig of zo. Passend lang voor de doelgroep wellicht. Deze film lijkt welhaast op zoiets gebaseerd. Een minimum aan verhaal en karaktertekening, maar wel veel couleur locale en veel actie - en hoe botter hoe beter. B-lijst acteurs die er op zich wel met volle inzet voor gaan, maar niet verder komen. Niet dat dat veel uitmaakt overigens, zo’n film is het nou een keer. Wel een zekere cultstatus, wellicht gevoed door dat Frankrijk nog steeds wel het een en ander te verwerken heeft aan de nederlaag in Indochine - en dat vrolijk gebruikt wordt door de voor de hand liggende extreem-rechtse populisten. Er wordt zelfs een verband gelegd met La 317e Section van Schoendoerffer, maar dat is toch wel een heel ander niveau.