Banning (1967)

In mijn poging om alle films waar Gene Hackman in meespeelt te zien, kom ik af en toe echte juweeltjes tegen - films waarvan ik me echt afvraag hoe het kan dat ze vergeten lijken te zijn. Dit is daar dus niet een van. Dit lijkt meer op een aflevering van een of andere serie, waar we indertijd naar keken omdat het enige alternatief Nederland 2 was. In de tijd dat kleur nog nieuw was, en de wereld buiten de tv nog zwart-wit leek. Deels ligt dat aan Robert Wagner - al nooit een echt goede acteur geloof ik, maar hopeloos verstrikt geraakt in dat soort series. Maar ook Hackman vind ik niet meevallen in dit kleine bijrolletje. En de rest van de cast evenzo - nouja, Jill St. John doet geen pijn aan mijn ogen, maar er komt ook ongeveer niks meer uit dan dat. Een soort tijdsbeeld van de late jaren-60, maar niet op een positieve manier. Net als het verhaal, ook al zo'n stapel cliches uit de tijd van The Saint, Gerard de Villiers, en honderdduizend afleveringen Hart to Hart. Dat liedje van Quincy Jones is wellicht het leukste aan de hele film - maar ook al niet echt mijn ding.