Requiem pour un Vampire (1971)

Jean Rollin heeft me toch een aantal films gemaakt waarbij je vanaf begin tot het eind een 'what the ...' gevoel hebt. Deze Requiem pour un Vampire heeft dat gevoel nog het sterkst, 2 dames in clownspakken, harige vieze mannetjes, teveel seks.. Kan niet anders zeggen dan dat ik deze film van Jean Rollin érg slecht vond. De film is net zoals zijn meeste films erg langzaam, en soms gewoon té langzaam. De eerste 20 minuten zijn slopend voor de kijker, zó saai, zó langzaam. Vanaf het moment dat de dames in clownspakken in het kasteel komen begint het wat op gang te komen. Maar vanaf dan volgt eigenlijk een heleboel seks, dat zijn we dan ook gewend van Jean Rollin. Maar de seks in deze Requiem pour un Vampire is toch anders, perverser kan ik wel zeggen. Films met verkrachtingen trekken mij dan ook niet, dus dat soort stukjes spoel ik dan ook gewoon door. En dan blijft er eigenlijk weinig over. In deze film van Jean Rollin krijg je in tegenstelling tot zijn andere films minder mooie plaatjes, is de film echt té langzaam (Waarbij het bij de anderen nog gaat) en is de seks (soft-porno) in deze film in plaats van op het randje, erover. Ster.

Mijn eerste kennismaking met deze Franse horrorregisseur is meteen een dikke tegenvaller. Veel naakt, maar imponerend allerminst. De seksscènes prikkelen totaal niet. Over verhaal en cast zal ik maar zwijgen. Vampiers die via vleermuisvorm je pakken in de schaamstreek ? Hoe verzin je het? Neen, ik denk wel dat er betere zijn van deze regisseur. Alé...laten we hopen want ik heb er hier nog een aantal liggen op de plank. 3/10

Als je op zoek bent naar een typische vampierenfilm, dan moet je het werk van Jean Rollin vooral links laten liggen. Deze regisseur is vooral experimenteel van aard. Horrorfilms kun je zijn vampierenfilms eigenlijk niet noemen. Het doel van deze films is niet om je de stuipen op het lijf te jagen. Rollin maakt hier minimaal gebruik van dialoog, waardoor Vierges Et Vampires bijna overkomt als een stomme film uit de jaren ’20. Het geeft de film een speciale sfeer mee en niemand kan beter de macabere sfeer van een vampierenfilm op het witte doek brengen, dan Jean Rollin dat deed. Deze Franse regisseur maakte begin jaren ’70 diverse vampierenfilms, waarvan Vierges Et Vampires er één is. Rollin maakt dankbaar gebruik van dezelfde sets en acteurs als in zijn andere films. Deze film is niet z’n beste werk, maar bevat wel alle typische elementen van een Rollin film. De actrices Marie-Pierre Castel en Mireille Dargent zijn daarbij leuk om naar te kijken. Van een verhaal is niet echt sprake en het bloot wat Rollin vaak in zijn films gebruikt is allesbehalve functioneel. Net als films als La Vampire Nue en Le Frisson Des Vampires, bevat Vierges Et Vampires een psychedelische ondertoon en is ze een toonbeeld van het hippietijdperk eind jaren ’60 en begin jaren ’70.