Lolita (1997)

Na twee mislukte pogingen eindelijk eens deze tweede verfilming van Nabokov’s intrigerende boek helemaal afgekeken. Vond ik aan de Kubrick versie al niet veel aan, deze is zo mogelijk nog minder. Het chagrijnige gezicht van Jeremy Irons begon mij na zo’n half uur tegen te staan en dat werd er in de loop van de film niet beter op. Dominique Swain ziet er leuk uit, maar net als Sue Lyon in de originele film is ook zij te oud voor deze rol. Daarmee missen beide films op een cruciaal onderdeel de essentie van het verhaal. Het boek van Nabokov is meeslepend; de twee films die ervan gemaakt zijn, zijn dat allesbehalve. Ik kijk daar overigens niet van op, want ik denk dat “Lolita” niet op geloofwaardige wijze te verfilmen is zonder allerlei betamelijkheidsregels opzij te schuiven. En dat hoeft van mij niet.

Zag ook de 1962-versie met James Mason en kom tot het besluit dat de opgave om dit verhaal de juiste toon mee te geven niet zo eenvoudig is. Vond de versie met Irons eigenlijk nog behoorlijk discreet voorgesteld, sober, zonder sensatiescènes wat de eigenlijke inpact tussen stiefvader en stiefdochter in de beginne wat in het ongewisse liet. Jeremy Irons, toch een andere type acteur dan James Mason, is toch ook wel een goede keuze als karakterzwakke intellectueel die zich in dergelijk avontuur laat meeslepen maar de prijs van beste vertolking gaat zonder enige twijfel naar de verbluffende Dominique Swain. Het einde van de film komt wel eerder absurd over. De muziek is passend mooi..

Goeie film over een schrijver die een kamer huurt en verliefd wordt op de dochter des huizes. Deze remake wijkt qua verhaal vooral in het tweede gedeelte wat af en sommige scenes zijn wat explicieter in beeld gebracht. Ook heeft deze film een soms wat meer dromerige sfeer (de mooie muziek weet dit te onderstrepen). Goed gecast en goed geacteerd, maar wel wat te lang.