Verbrande Brug (1975)

Een vrij matige film over een wijk vol randfiguren waarbij zuipen en schunnige praat verkopen dagelijkse kost is. Het verhaal is flinterdun en is eigenlijk ondergeschikt aan de context. De troosteloze omgeving van de Verbrande Brug wordt goed weergegeven. Mistroostig en verloederd, afval dat overal rondslingert, rommel en barakken naast oude huizen, zelfs het weer is even miezerig en grijs als de toekomst van de meeste inwoners. Weinig, om niet te zeggen geen sympathieke personages, toch niet als we Grietje niet meetellen. Veel cafépraat, letterlijk en figuurlijk. Niet geweldig allemaal. Decleir probeert het nog wat te redden, maar ook hij gaat mee ten onder. Film is al bij al nog vrij verteerbaar, maar memorabel is hij niet.

Het geluid is slecht, er zijn passages van belachelijke overacting en sommige, niet belangrijke scènes, duren veel te lang, en toch kan deze film bekoren omwille van de schets van deze stumperige mensen, onbekwaam om zich zelf in de hand te houden of iets degelijks in hun leven op te bouwen, zodat ik even dacht aan een 3,5...maar 3 is al goed.

Getraumatiseerde mensen in dit sterke drama over een verloren dorp in Vlaanderen waar een café aan de brug het troosteloze bestaan van de lokale bevolking compleet maakt. De Cleir speelt een krachtige rol als vader met een vriendin, goede rol van Arden, die een kind uit een andere relatie heeft. Er ontvouwt zich gedurende de film meer en meer de diepere emotionele wonden welke het geheel tot een krachtige finale maken. De solo van Arden in het toilet mag er zijn. Verder step back into the 70's in Vlaanderen, waar de jaarlijkse kermis tot een " waar dorpsfeest leidt" Kenmerk: de danseressen op t podium bij de live muziek. (Eddy Wally momentje) Uit t leven gegrepen rolprent. 3,2*