Un Esercito di 5 Uomini (1969)

De muziek valt erg op, de cast doet z'n best, maar niet iedereen weet vol te overtuigen en aan het verhaal had heel wat meer aandacht besteed mogen worden.

Okay, het is natuurlijk geen Leone, maar de film is hier wel érg ondergewaardeerd. Zó slecht is ie nou ook weer niet. Het verhaal is best leuk en de score van Ennio Morricone maakt het af.

Spaghetti western, die wat meer Amerikaans aan voelt dan gemiddelde soortgenoten, wellicht omdat het meer lijkt op een onmogelijke opdracht film a la Mission Impossible, maar dan vermomd als western. Dit gevoel wordt nog eens versterkt door aanwezigheid van Graves in hoofdrol. Verder zien we Spencer al in voor hem typische rol nog voordat hij een paar jaar later door zou breken samen met Hill in de befaamde Trinity films en Tanba, die ik eerlijk gezegd verder alleen ken van rol in de Bondfilm You Only Live Twice en die hier vooral opvalt in een waarschijnlijk heroïsch bedoelde scene, waarin hij uit trein belandt en sprint om er weer in terug te geraken. Dit is zo knullig en ongeloofwaardig in scene gezet en gefilmd, dat dit eerder op de lachspieren werkt. Was wel meteen het enige wat ik mij nog van de film herinnerde, dus heeft het -waarschijnlijk niet om de juiste reden- toch indruk gemaakt. Tegen het einde krijgen we nog een plottwist, die er met de haren bij is gesleept. Wellicht destijds razend spannend, maar nu vooral ietwat gedateerd en vermoeiend amusement. Een voldoende, maar niet meer dan dat: een zes, ofwel drie sterren.