The Night Has Eyes (1942)

Een zuinig vijfje van alexspyforever, terwijl hij toch heel wat pluspunten opnoemt. Het zij zo. Ik ben wat positiever. Heerlijk dat zwartwit en die rare types. Ach, aan die romance moet je niet te zwaar tillen en horror is dit natuurlijk helemaal niet, maar wel een degelijke mystery/thriller, met een goede verhouding tussen de buiten- en binnenopnamen, de nodige suspense, een paar twists en een prima ontknoping, die ik niet aan zag komen. En een prima tempo, niks geen gesleep. En leuk ook die Morris 'bullnose' (lekker als het regent, wat het daar voortdurend doet). Ik ben wel eens in soortgelijke Moors geweest, nou daar moet je niet gaan zwerven, zoals de dames nogal dom gaan doen. Ik riep nog, doe het niet, maar luisteren ho maar. De onbetwiste ster van de film is natuurlijk een nog jonge James Mason. Mensen, wat een acteur, het vakmanschap spat er vanaf. Hij speelt een teruggetrokken oorlogsveteraan, van wie wij onmiddellijk zien dat hij aan PTTS lijdt, maar daar had toen nog niemand van gehoord. Het leuke meisje dat zich over hem ontfermt zal daar haar handen vol aan krijgen. Doe het niet, riep ik nog, maar ja, de liefde...