The Domino Principle (1977)

Matige thriller, met zwak en verwarrend verhaaltje, wel met sterke acteurs en mooi camerawerk. net 2,5*

Met het overlijden van Gene Hackman nog eens een film bekeken met hem die ik nog nooit had gezien. Een paranoide thriller waarbij een gevangene gerecruteerd wordt door een geheimzinnige organisatie om een opdracht uit te voeren. Het verloop laat zich niet echt raden en het einde is absoluut geen happy end . De film bleek ondanks de lage cijfers helemaal mijn ding te zijn. Ook met Eli Wallach en Richard Widmark, twee film noir iconen, zat het al goed voor mij. Maar het is toch Hackman die domineert met zijn présence. Deze film deed me ergens denken aan The Game van Fincher, waarin ook daar een personage een rol moet spelen in een spel waarvan hij de regels niet kent. Zou voor een regisseur als Sam Peckinpah in die periode ook koren geweest zijn op zijn molen.

Leuk. Duidelijk een vertelling volgens het principe less is more, de filosofie dat niet alles voor de kijker uitgekauwd hoeft te worden. En wat werkt dat goed in deze film, het blijft tot het laatste moment spannend en je wordt er zelf al net zo paranoia van als de inleiding in zwart-wit je al voorlegt. Mooie cast ook, met Hackman voorop vanzelf maar ook Mickey Rooney, Eli Wallach, Richard Widmark en Candice Bergen hebben allemaal fijne gelaagde rollen. Leuk duaal allemaal, niemand heeft een plat karakter of doet gewoon wat je verwachten zou. Wat het nog fijn afmaakt zijn de mooie zonnige locaties, terwijl het hier regent. Enige wat me af en toe even dwars zat is de net ietsje te James-Bond achtige filmmuziek. Gelukkig is de song bij de titelrol ook helemaal in die stijl, maar toch anders.