Oasis: Don't Look Back in Anger (2026)

Weinig nieuwswaarde. Begrijp me niet verkeerd: als Oasis-fanboy van het eerste uur ben ik enorm vatbaar voor de magie van de band, of de heropleving daarvan. Met Noel Gallagher als de overpeinzende verteller en Liam als zijn ondoordachte maar verbazingwekkend scherpe tegenpool, weet de docu best wel wat momentjes te verzamelen die de originele, bipolaire charme van het duo samenpakt. Noel als controlerende organisator, die de repetities aangrijpt om vanuit routine hoopt te kunnen genieten van de optredens, terwijl Liam 20 minuten voor het eerste concert van de reünietour komt opdagen maar wonderlijke discipline vertoont en zeldzaam goed bij stem blijkt. De docu floreert op de momenten dat het hun onderlinge contrast belicht, maar het blijft ook vaak een beetje hangen bij repetitieve uitspraken, waarbij Noel mijmert over de waarde van hun muziek (sociaal-maatschappelijk, toen, nu, voor de nieuwe generatie) en Liam wonderlijke waarheden vat in platvloerse aforismen (Don't be a cunt. And if you're gonna be a cunt, be a funny cunt). Het is jammer dat de opzet van de docu zo voorspelbaar geschreven en geëdit wordt, met de setlist als houvast, iets wat je als fan van de eerdere docu Knebworth zult herkennen. Net als daar worden de opgevoerde nummers verweven met ervaringen van de fans, ditmaal internationaler van aard maar zitten we echt te wachten op een getuigenis van vrij willekeurige fans over wat de nummers in welke fase van hun leven wat voor hun betekenden? Iets meer inhoudelijke registratie van de (beleving van de) bandleden was welkom geweest, en had kunnen verhullen dat de opzet van de film simpelweg de setlist aan het afvinken is. Als fan van de band ga je halverwege automatisch nadenken welke verplichte nummers er nog voorbij gaan komen. Als niet-fan ga je hier sowieso weinig plezier uit halen lijkt me. Genoeg momenten voor fans om kippenvel van te krijgen, maar als objectieve filmfan voelt dit toch als een wat gemakzuchtig samengesteld project. 3*