On Vous Croit (2025)

De film toont de strijd van de ouders om hun kinderen in de rechtszaal en doet dat op een overtuigende manier: de verhalen van zowel de vader als de moeder zijn geloofwaardig zodat je begrijpt dat de rechter een moeilijk dilemma heeft. In plaats van dat het ambihu eindigt of dat er een wending komt die het voorgaande in een nieuw licht brengt en het dilemma in ieder geval voor de kijker oplost, eindigt de film echter met de titel van de film en de statistieken dat enorm veel kinderen worden misbruikt maar er praktisch geen veroordelingen zijn: de film is een oproep om het ‘on vous croit’ (‘we geloven jullie’) dat de onderzoeksrechter tegen de kinderen zegt om ze aan het praten te krijgen serieus te nemen zodat meer veroordelingen kunnen volgen. Dit is misschien moreel correct maar juridisch problematisch (het rechtvaardige systeem gelooft de kinderen juist niet blind omdat je niet weet wat de moeder hen heeft ingefluisterd om de vader zwart te maken hetgeen precies het dilemma voor de rechter is) en het maakt de film ook niet beter.

Alice [Myriem Akheddiou] is prikkelbaar en bloednerveus in de aanloop naar een hoorzitting bij een jeugdrechter [Natali Broods]. Haar ex-man [Laurent Capelluto] eist een omgangsregeling met zijn dochter [Adèle Pinckaers] en zijn zoontje [Ulysse Goffin], die echter hebben aangegeven dat ze geen contact willen met hun vader. Volgens Alice zijn daar gegronde redenen voor, maar haar ex-man beweert dat ze haar kinderen manipuleert. Het overgrote deel bestaat uit een exacte verbale reconstructie van de zitting, waarbij Devillers en Dufeys de camera’s vooral richten op de ouders. Wat voor conclusies je ook trekt uit hun mimiek (daarover valt te twisten), binnen een paar minuten weet je dat wel. Het is dan ook een raadsel waarom de makers kozen voor deze monotone, statische visuele stijl. Knap geacteerd, maar nooit overtuigend.

De eerste 5 minuten moest ik even inkomen met dat schreeuwende kind en was ik bang weer in zo'n overdreven familiedrama te komen. Sowieso vanwege het krappe beeldformaat en een camera die lukraak lijkt te schieten en je niet goed ziet wat er in beeld gebeurt. Dat leek me eerder onkunde. Visueel sowieso nogal saai. Maar eens na een kwartier als men in de kamer van de rechter zit wordt de film heel veel beter. Die kale benadering past perfect en is haast noodzakelijk hier en als kijker heb je net als de rechter enkel het verhaal van de advocaten en beide ex-echtelieden en kan je zelf meedenken (al zag die gozer er vanaf seconde 1 als een foute narcist uit dus ik geloofde de vrouw ook direct). Goed geacteerd, inhoudelijk interessant en qua lengte ook uitstekend - dit moet niet langer duren. Wel vond ik ook hier visueel de film er wat simpel en goedkoop uitzien. Zelfs in een kale benadering kan je meer doen. 3,5*.