Quiet Life (2024)

Na een politiek gemotiveerd steekincident vluchtte Sergei [Grigory Dobrygin] met zijn echtgenote Natalia [Chulpan Khamatova] en dochters Alina [Naomi Lamp] en Katja [Mirosalve Pashutina] van Rusland naar Zweden. Alina en Katja hebben hun draai gevonden op een Zweedse school wanneer Sergeis asielverzoek wordt afgewezen wegens gebrek aan overtuigend bewijs. De enige troefkaart die het gezin nog achter de hand heeft, is Katja. Zij was ooggetuige van de steekpartij, maar haar ouders wilden haar beschermen voor een trauma. Nu hangt de toekomst van het hele gezin af van haar en dat heeft onvoorziene consequenties. Avranas en coscenarist Stavros Pamballis uiten scherpe kritiek op het strenge asielzoekersbeleid van Zweden (en anderen). Niet door zwaar op de hand te zijn, maar door overdreven stilering (de mistroostige, kleurloze gebouwen), sardonische humor (de cursus ‘EHBO met een glimlach’ is een bitterzoet hoogtepunt) en een extreem nauwkeurige mise-en-scène die de kilheid van het systeem versterkt. De vier hoofdrolspelers zijn voortreffelijk, maar Alicia Eriksson steelt de film als de ‘stemmingscoach’. Bijtend grappig en verontrustend tegelijk.

Goeie film over een Russisch gezien wiens asielaanvraag in Zweden wordt afgewezen. Strak in beeld gebracht waardoor de film wat afstandelijk overkomt. Wat op zich wel passend is met de manier waarop de autoriteiten geportretteerd worden hier. Goed acteerwerk ook, vooral door de oudste dochter tijdens een lange monoloog-scene.